Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 91 ετών η Μπριζίτ Μπαρντό, η γυναίκα που σημάδεψε όσο λίγες τον παγκόσμιο κινηματογράφο και τη συλλογική φαντασία του 20ού αιώνα. Την είδηση του θανάτου της ανακοίνωσε το Ίδρυμα Μπριζίτ Μπαρντό (Fondation Brigitte Bardot), βάζοντας «αυλαία» σε έναν μύθο που ξεπέρασε τα όρια της τέχνης και μετατράπηκε σε κοινωνικό και πολιτισμικό φαινόμενο.
Σύμβολο του σεξ και της γυναικείας απελευθέρωσης στις δεκαετίες του 1950 και του 1960, η Μπαρντό υπήρξε κάτι πολύ περισσότερο από μια διάσημη ηθοποιός. Με 48 ταινίες και περισσότερα από 80 τραγούδια σε μια καριέρα μόλις 21 ετών, έγινε παγκόσμιο είδωλο, προκαλώντας θαυμασμό αλλά και έντονες αντιδράσεις σε μια μεταπολεμική, βαθιά συντηρητική κοινωνία.
Γεννημένη στο Παρίσι στις 28 Σεπτεμβρίου 1934, μεγάλωσε σε αστικό περιβάλλον και από πολύ νωρίς έδειξε την κλίση της στον χορό και τις τέχνες. Το εξώφυλλο του περιοδικού ELLE το 1950 άνοιξε τον δρόμο προς τον κινηματογράφο και, λίγο αργότερα, προς τη γνωριμία της με τον Ροζέ Βαντίμ – μια σχέση που θα σημαδέψει τόσο τη ζωή όσο και την καριέρα της.
Το 1956, με την ταινία «Και ο Θεός… έπλασε τη γυναίκα», η Μπαρντό εκτοξεύεται στη διεθνή σκηνή. Η Ζιλιέτ Αρντί δεν ήταν απλώς ένας ρόλος· ήταν η ενσάρκωση μιας νέας γυναικείας εικόνας: ελεύθερης, αισθησιακής, ασυμβίβαστης. Από εκείνη τη στιγμή γεννιέται ο μύθος της BB – τα ξανθά μαλλιά, το έντονο βλέμμα, το μπικίνι, αλλά και η «μπαρντολατρία» που κατέκλυσε Τύπο και κοινό.
Στη δεκαετία του ’60 συνεργάζεται με κορυφαίους δημιουργούς όπως ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ (Η περιφρόνηση), ο Λουί Μαλ (Βίβα Μαρία) και πρωταγωνιστεί σε ταινίες που άφησαν εποχή. Παράλληλα, η προσωπική της ζωή γίνεται μόνιμο αντικείμενο δημόσιας έκθεσης, οδηγώντας την ακόμη και σε απόπειρα αυτοκτονίας το 1960.
Η συνάντηση με τον Γιάννη Σπανό
Μια λιγότερο γνωστή αλλά ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα σελίδα της καριέρας της Μπριζίτ Μπαρντό γράφτηκε στο Παρίσι των αρχών της δεκαετίας του ’60, μέσα από τη συνεργασία της με τον Έλληνα συνθέτη Γιάννη Σπανό.
Το 1962, ο Λουί Μαλ ανέθεσε στον Σπανό τη μουσική της ταινίας «Vie Privée» (Ιδιωτική ζωή), με πρωταγωνίστρια τη Μπαρντό και συμπρωταγωνιστή τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι. Η ίδια η Μπαρντό ερμήνευσε το τραγούδι «Sidonie», που έγινε μέρος του soundtrack και κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά σε δίσκο 45 στροφών, γνωρίζοντας επιτυχία και φέρνοντας το έργο του Σπανού σε διεθνές κοινό.
Η συνεργασία τους δεν περιορίστηκε εκεί. Η Μπαρντό ηχογράφησε ακόμη τρία τραγούδια του Σπανού – «Les amis de la musique», «Rosed’eau» και «Une histoire de plage» – με στίχους του Γάλλου ποιητή J. M. Rivière, τα οποία κυκλοφόρησαν το 1963. Είκοσι χρόνια αργότερα, το 1982, τραγούδησε για τελευταία φορά μουσική του Σπανού στο κομμάτι «La chasse», κλείνοντας έναν κύκλο δημιουργικής συνάντησης που παραμένει ξεχωριστός στην ιστορία του γαλλικού και ελληνικού τραγουδιού.
Από τη δόξα στην αποχώρηση
Στα τέλη της δεκαετίας του ’60, η Μπαρντό βρίσκεται στο απόγειο της φήμης της, αλλά ταυτόχρονα ολοένα και πιο κουρασμένη από την υπερέκθεση. Το 1973, σε ηλικία μόλις 39 ετών, αποσύρεται οριστικά από τον κινηματογράφο, επιλέγοντας να εγκαταλείψει μια καριέρα στην κορυφή.
Από τότε αφοσιώνεται ολοκληρωτικά στον αγώνα για τα δικαιώματα των ζώων. Το 1986 ιδρύει το Ίδρυμα Μπριζίτ Μπαρντό, χρηματοδοτώντας το ακόμη και με προσωπικά της αντικείμενα, και αναλαμβάνει διεθνείς καμπάνιες κατά της κακοποίησης, της αιχμαλωσίας και της θανάτωσης ζώων. Για πολλούς, αυτό το κεφάλαιο υπήρξε εξίσου – αν όχι περισσότερο – καθοριστικό για την υστεροφημία της.
Η δημόσια παρουσία της μετά την αποχώρησή της συνοδεύτηκε και από έντονες αντιπαραθέσεις, λόγω πολιτικών και κοινωνικών τοποθετήσεων που οδήγησαν σε δικαστικές καταδίκες και δίχασαν τη γαλλική κοινή γνώμη. Ωστόσο, ακόμη και οι επικριτές της αναγνωρίζουν ότι η επιρροή της στον πολιτισμό του 20ού αιώνα υπήρξε τεράστια.
Η Μπριζίτ Μπαρντό δεν ήταν απλώς μια ηθοποιός ή ένα σύμβολο εποχής. Υπήρξε ένα φαινόμενο που άλλαξε την εικόνα της γυναίκας στον κινηματογράφο, άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη μόδα, στη μουσική και στα ήθη – και, έστω για λίγο, συνδέθηκε δημιουργικά και με την ελληνική μουσική ιστορία, μέσα από τη συνεργασία της με τον Γιάννη Σπανό.
