Η Ελλάδα ύψωσε το ανάστημά της απέναντι στον φασισμό, γράφοντας με θάρρος και αίμα ένα από τα ενδοξότερα κεφάλαια της ιστορίας της. Το κείμενο του Δημητρίου Φ. Ντάουλα μάς θυμίζει γιατί το «Όχι» παραμένει διαχρονικό σύμβολο ελευθερίας και ενότητας.
Ξημερώματα Δευτέρας 28ης Οκτωβρίου 1940 και ώρα 03.00 πρωινή ο Ιταλός Πρέσβυς στην Αθήνα Εμμανουέλε Γκράτσι επισκέφθηκε απρόσκλητος το σπίτι του τότε Έλληνα Πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά και του ζήτησε την άνευ όρων παράδοση της πατρίδος μας.
Ο Μεταξάς αν και δικτάτορας εκείνη την κρίσιμη στιγμή έγινε η φωνή της συλλογικής συνείδησης του Έθνους, του Ελληνικού Λαού που πάντα επιλέγει την Ελευθερία, όποιο κι αν είναι το κόστος. Του απάντησε στη Γαλλική γλώσσα «Λοιπόν έχουμε πόλεμο;»
Αμέσως μετά κάλεσε τον τότε Αρχηγό των ενόπλων Δυνάμεων και κηρύχθηκε γενική επιστράτευση.
Η Ελλάδα βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της Ιστορίας. Στα απόκρημνα βουνά της Ηπείρου, όπου ο άνεμος σφυρίζει αιώνες τώρα θρύλους και παραδόσεις, γράφτηκε ένα από τα πιο ένδοξα κεφάλαια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Οι Έλληνες στρατιώτες, ανεπαρκώς εξοπλισμένοι και με ελάχιστες προμήθειες, αντιστάθηκαν με απαράμιλλο θάρρος στις περιβόητες Ιταλικές μεραρχίες που θεωρούσαν δεδομένη και μάλιστα δια περιπάτου την κατάκτηση της μικρής γι΄ αυτούς Ελλάδος.
Ο ηρωισμός των στρατιωτών και των απλών ανθρώπων της Ηπείρου με εμφαντική την παρουσία των ηρωίδων γυναικών της υπαίθρου και των πόλεων, δεν ήταν απλώς πράξη άμυνας. Ήταν μια αυθεντική έκφραση αγάπης για την Πατρίδα, μία πίστη βαθιά ριζωμένη στην Ελευθερία. Στις σκληρές μάχες της Πίνδου και του Καλπακίου, οι Έλληνες πολεμιστές απέδειξαν ότι η ψυχή μπορεί να υπερνικήσει υπέρμετρες δυνάμεις και άρματα. Οι Ιταλοί στρατηγοί έμειναν έκπληκτοι από την αντίσταση που συνάντησαν, ενώ η Ευρώπη και ο κόσμος ολόκληρος παρακολουθούσαν με δέος και θαυμασμό το μικρό σε πληθυσμό, αλλά μέγα σε φρόνημα Λαό που τόλμησε να αψηφήσει τις δυνάμεις του φασιστικού Άξονα, στις οποίες οι περισσότεροι Λαοί της Ευρώπης δυστυχώς παραδόθηκαν σχεδόν αμαχητί.
Δύο από τις πιο εμβληματικές μορφές της Ελληνικής αντίστασης στο Αλβανικό μέτωπο ήταν ο στρατηγός Χαράλαμπος Κατσιμήτρος και ο συνταγματάρχης Κων/νος Δαβάκης. Ο στρατηγός Κατσιμήτρος Διοικητής της 8 ης Μεραρχίας στην Ήπειρο, έμεινε στην Ιστορία για τη στρατηγική του ιδιοφυΐα και το αλύγιστο φρόνημα που ενέπνευσε στους Αξιωματικούς και στους Στρατιώτες του.
Παρά τις αντίξοες συνθήκες και τον ανεπαρκή εξοπλισμό, οργάνωσε αποτελεσματικά την άμυνα στο Καλπάκι, καθηλώνοντας τις υπέρμετρες Ιταλικές δυνάμεις. Η αποφασιστικότητα του και η βαθιά του πίστη στη νίκη υπήρξαν καταλυτικές για την επιτυχία της Ελληνικής άμυνας και εν συνεχεία της σφοδρής αντεπίθεσης που ακολούθησε.
Από την άλλη, ο συνταγματάρχης Κων/νος Δαβάκης ηγήθηκε των Ελληνικών δυνάμεων στην Πίνδο, σε μια περιοχή εξαιρετικά δύσβατη και υψίστης στρατηγικής σημασίας. Με απαράμιλλο θάρρος και ευφυΐα, ο Δαβάκης κατάφερε να αποκρούσει τις επίμονες επιθέσεις της επίλεκτης μεραρχίας Αλπινιστών «ΤΖΟΥΛΙΑ» ανατρέποντας τα Ιταλικά σχέδια για ταχεία προέλαση. Η ηρωϊκή του στάση και η ικανότητά του να εμψυχώνει τους άντρες του τον κατέστησαν θρύλο του μετώπου.
Παρά τον σοβαρό τραυματισμό του στη μάχη έμεινε εκεί πολεμώντας σαν λιοντάρι. Το παράδειγμα του ενέπνευσε τους μαχητές της Πίνδου να συνεχίσουν τον αγώνα με ατσάλινη θέληση.
Το αποτέλεσμα γνωστό, ταπείνωση των φασιστικών Ιταλικών δυνάμεων, τις οποίες ανάγκασαν σε άτακτη οπισθοχώρηση τρομοκρατώντας τες φωνάζοντας ΑΕΡΑ!!!
Άναυδη έμεινε η ανθρωπότητα από την ηρωϊκή στάση των προγόνων μας. Ο Γουΐνστον Τσώρτσιλ πρωθυπουργός της Αγγλίας είπε τότε το περίφημο «Μέχρι τώρα λέγαμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες, από τώρα και στο εξής θα λέμε ότι οι ήρωες πολεμούν σαν ΕΛΛΗΝΕΣ!!!»
Η νίκη αυτή οφείλεται στο ηρωϊκό φρόνημα και στη γενναία ψυχή των προγόνων μας, στο ευφυέστατο στρατηγικό σχέδιο του αείμνηστου Στρατηγού Κατσιμήτρου και στην προστασία και σκέπη της ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ, την παρουσία της οποίας στο μέτωπο ομολόγησαν εκατοντάδες στρατιώτες μαχητές που την είδαν να ευλογεί το δίκαιο αγώνα μας.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο που και οι δύο Εθνικές μας εορτές είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το Ιερό πρόσωπο της ΠΑΝΑΓΙΑΣ μας και εορτάζουμε στις 25 Μαρτίου τον Ευαγγελισμό της και στις 28 Οκτωβρίου την Αγία σκέπη της.
Μετά την απρόσμενη ήττα για τον άξονα, αναγκάστηκε η χιτλερική Γερμανία να αποστείλει επίλεκτες δυνάμεις για την κατάκτηση της Ελλάδος. Συνάντησε όμως ισχυρή αντίσταση ιδιαιτέρως στα οχυρά του ΡΟΥΠΕΛ. Στις 6 Απριλίου 1941, οι ναζιστικές δυνάμεις επιτέθηκαν στη λεγόμενη τότε γραμμή Μεταξά και των οχυρών Ρούπελ στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα, εκτιμώντας ότι θα κατακτούσαν γρήγορα τις Ελληνικές θέσεις. Όμως βρέθηκαν αντιμέτωποι με την ακλόνητη θέληση των υπερασπιστών, που με πενιχρά μέσα, αλλά ατσάλινη ψυχή, κράτησαν τις θέσεις του με ηρωϊσμό. Παρά τον ανελέητο βομβαρδισμό από το Γερμανικό πυροβολικό και την αεροπορία, οι Έλληνες στρατιώτες πολέμησαν μέχρις εσχάτων, αναγκάζοντας ακόμα και τους Γερμανούς αξιωματικούς να υποκλιθούν στο θάρρος τους.
Ο Διοικητής των οχυρών ταγματάρχης ΔΟΥΡΑΤΣΟΣ, αρνήθηκε να παραδώσει τις θέσεις του μαχόμενος μαζί με τους ηρωϊκούς Αξιωματικούς και Στρατιώτες του υπέρ Πατρίδος. Μόνο μετά την ολοκληρωτική κατάρρευση του μετώπου από τη Γερμανική εισβολή στη Νότια Ελλάδα διατάχθηκε η παράδοση.
Τότε συνέβη το εξής απροσδόκητο, ο βλοσυρός και σκληρόκαρδος Γερμανός Διοικητής της 12 ης Στρατιάς της ΒΕΡΜΑΧΤ, στρατηγός Βίλχελμ Λιστ, έδωσε εντολή στους Γερμανούς στρατιώτες να παρουσιάσουν όπλα κατά την έξοδο από τα οχυρά των ηρωϊκών παιδιών της Ελλάδος, αναγνωρίζοντας την ανδρεία τους!!!
Το Ρούπελ έμεινε στην ιστορία ως σύμβολο αντίστασης και αυταπάρνησης αποδεικνύοντας ότι το Ελληνικό φρόνημα δεν καταβάλλεται από υπέρμετρες δυνάμεις, αλλά στέκει αγέρωχο απέναντι σε κάθε εισβολέα. Η σημαντική αυτή καθυστέρηση των δυνάμεων του άξονα βοήθησε τα μέγιστα έτσι ώστε να οργανωθεί καλύτερα η τότε Σοβιετική Ένωση και να αποκρούσει τη ναζιστική επίθεση, γεγονός που αναγνωρίστηκε απ΄όλο τον ελεύθερο κόσμο και επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά η αλήθεια, ότι κανένας δίκαιος και τίμιος αγώνας δεν πάει ποτέ χαμένος.
Μετά την εισβολή των Γερμανών και την κατοχή, η Ελλάδα, η Πατρίδα μας βίωσε πάρα πολύ δύσκολες καταστάσεις. Οι εκτελέσεις, τα ολοκαυτώματα στα ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ, ΔΙΣΤΟΜΟ, ΚΑΝΔΑΝΟΣ, ΔΟΞΑΤΟ, ΛΙΓΓΙΑΔΕΣ, ΜΟΥΣΙΩΤΙΤΣΑ, ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ και αλλού, καθώς η πείνα και οι μεγάλες καταστροφές των υποδομών σημάδεψαν τη χώρα μας.
Ωστόσο το πνεύμα της αντίστασης δεν έσβησε. Οι Έλληνες πρόγονοι μας δεν αποδέχθηκαν ποτέ την κατοχή ως τετελεσμένο γεγονός, οργανώθηκαν, πολέμησαν στα βουνά, αντιστάθηκαν με κάθε μέσο, καταφέρνοντας σοβαρά πλήγματα στον κατακτητή.
Κορυφαία στιγμή της Ενωμένης Εθνικής Αντίστασης ήταν η ανατίναξη της γέφυρας του ΓΟΡΓΟΠΟΤΑΜΟΥ στο Νομό Φθιώτιδος. Γεγονός σπουδαίο και σημαντικό αφού καθυστέρησε τον ανεφοδιασμό των Γερμανικών δυνάμεων στην Αφρική, με αποτέλεσμα να οργανωθούν οι Συμμαχικές δυνάμεις και να λυτρωθεί η ανθρωπότητα από το «τέρας» του ναζισμού και του φασισμού.
H γη της Ελλάδος είναι ποτισμένη με το αίμα των παιδιών της και μαρτυρά την αλύγιστη θέληση του λαού μας που δεν σκύβει το κεφάλι σε κάθε επίδοξο κατακτητή.
Συνοψίζοντας, η 28 η Οκτωβρίου 1940 και οι μετέπειτα ηρωϊκοί αντιστασιακοί αγώνες του Λαού μας δεν είναι μόνο μία ξεχωριστή χρονική περίοδος μνήμης. Είναι το κάλεσμα να πούμε και εμείς τα δικά μας «ΟΧΙ» σε κάθε μορφή καταπίεσης, αδικίας και απειλής κατά της Ελευθερίας, της αξιοπρέπειας και του Δημοκρατικού πολιτεύματος.
Ας κρατήσουμε ζωντανή την μνήμη εκείνων που πολεμήσαν για να είμαστε εμείς ελεύθεροι. Ας σταθούμε άξιοι συνεχιστές της κληρονομιάς τους κρατώντας πάντα ψηλά τη σημαία της Πατρίδος, της αξιοπρέπειας και της Ελευθερίας .
Γιατί το «ΟΧΙ» του 1940 δεν ήταν απλώς μια στιγμή στην ιστορία. Ήταν η απόδειξη ότι οι Έλληνες, όταν είναι ΕΝΩΜΕΝΟΙ μπορούν να υπερνικήσουν κάθε εμπόδιο. Ήταν και θα παραμείνει το σύμβολο της αδούλωτης Ελληνικής ψυχής. Τους ευχαριστούμε, τους ευγνωμονούμε και προσευχόμαστε να απολαμβάνουν την ανεκλάλητη χαρά της επουρανίου Βασιλείας του ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ μας ΘΕΟΥ.
Δημήτριος Φ. Ντάουλας
