Οι ψεύτικες εξαγγελίες έχουν γίνει πλέον θεσμός στη χώρα μας. Μια κακή συνήθεια εξαπάτησης και ανυποληψίας, η οποία αφορά αποκλειστικά τους εκάστοτε πολιτικούς, τους μικρούς πολιτικάντηδες οι οποίοι αποτελούν το συντριπτικό σύνολο και μας εξαπατούν με την πρώτη ευκαιρία. Και με κάθε τρόπο.
Από τη μεταπολίτευση έχει παρέλθει μισός αιώνας, 51 χρόνια. Παραβρέθηκα σε πολλές δημόσιες πολιτικές εκδηλώσεις, αλλά και σε ιδιωτικές συναντήσεις με πολιτικούς. Αν είχαν πραγματοποιηθεί τα μισά από τα εξαγγελθέντα και – δια του λόγου τιμής – υποσχέθεντα, ο τόπος μας θα είχε ξεπεράσει σε ανάπτυξη την Δανία, σε επενδύσεις την Ελβετία και σε τουρισμό την Νίκαια της Γαλλικής Ριβιέρας…
Δεν είναι για γέλια. Για κλάματα είναι…
Όμως η ντροπή που θα έπρεπε να νιώθουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι πολύ μεγαλύτερη όταν πρόκειται για δύο τομείς της κοινωνικής ζωής: την παιδεία και τη δημόσια υγεία. Ο πρώτος τομέας αφορά το μέλλον της χώρας και ο άλλος την ανθρώπινη ζωή.
Κανένας δεν μπορεί να χειρίζεται το μέλλον μας και τις ζωές μας ως εργαλείο προσωπικής ανέλιξης μέσω αναληθειών, μέσω εξαπάτησης του κόσμου.
Οι άνθρωποι πεθαίνουν στα νοσοκομεία του νομού μας και οι υπεύθυνοι καμαρώνουν ότι έπραξαν στο ακέραιο το καθήκον τους… Γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό δίνουν καθημερινά άνισες μάχες κι αυτοί επαίρονται ότι είναι οι ίδιοι ήρωες…
Ταρταρίνοι, που αν ασθενήσουν φεύγουν για το εξωτερικό.
Σε ό,τι αφορά το υπό κατάρρευση σύστημα της παιδείας μας, δεν έχει ακόμα ολοκληρωτικά γκρεμιστεί, διότι κρατιέται από τις φιλότιμες υπερπροσπάθειες κάποιων εκπαιδευτικών. Κάποιων, όχι όλων…
Μισός αιώνας κυβιστήματα, ελιγμοί, τούμπες, ψέματα. Τόμους γράφω αν τα θυμηθώ όλα… και αν δεν ξεχάσω κανέναν από αυτούς τους πολιτικούς μας, που με το ψέμα πέρασαν όλη τη ζωή τους.
Να τους λυπάσαι. Διότι δεν μπορείς να τους σιχαθείς.
Είναι τόσο μικροί… Τόσο λίγοι… Τόσο φτηνοί…
Νικόλαος Κανής
