Το βράδυ της περασμένης Δευτέρας 25 Αυγούστου, μια νέα γυναίκα προέβη στο απονενοημένο διάβημα της αυτοκτονίας, πέφτοντας από τον 4ο όροφο της πολυκατοικίας όπου διέμενε, στο Αγρίνιο.
Όλη η διαδικασία της αυτοκτονίας, από τη στιγμή που η δυστυχισμένη αυτή γυναίκα βρισκόταν στο μπαλκόνι έτοιμη να πέσει, έως και το σκεπασμένο πτώμα της, καταγράφηκαν στο διαδίκτυο…
Έτσι, για να δει και το εννιάχρονο παιδί της, τη μάνα του να πέφτει από το μπαλκόνι και να γεμίσει η παιδική ψυχή του φρίκη, τρόμο, απόγνωση…
Οι άνθρωποι αυτοί, αντί να προσπαθήσουν να βοηθήσουν με οποιονδήποτε τρόπο, επέλεξαν να καταγράψουν τις τελευταίες στιγμές της ζωής και τον οδυνηρό θάνατο μιας ανθρώπινης ύπαρξης, της οποίας η ψυχή ήταν κομμάτια και μόνο ο Θεός γνωρίζει το βάθος του πόνου και της συντριβής που βίωνε.
Και σε λίγο το βίντεο άρχισε να παίζει σε όλο σχεδόν το εύρος του διαδικτύου…
Τελικά, ποιοι είμαστε…;
Το λήμμα «άνθρωπος» έχει (μπορεί να έχει) σχέση με το «άνω θρώσκω»;
Είναι δυνατόν ένας συνάνθρωπός μας να φεύγει μ’ αυτόν τον απερίγραπτο τρόπο απ’ τη ζωή κι εμείς να βιντεοσκοπούμε με ψυχραιμία τις έσχατες στιγμές του και αργότερα να πίνουμε τα ποτά μας, λίγο πριν πέσουμε να κοιμηθούμε ήσυχα, χωρίς τύψεις, χωρίς κανέναν εσωτερικό έλεγχο της συνείδησης;
Ποιοι είμαστε;
Ποιος, τι μας αλλοίωσε τόσο;
