Στις 31 Ιανουαρίου 1996, εν μέσω της κορύφωσης της κρίσης των Ιμίων, και λίγες ημέρες αργότερα, στις 7 Φεβρουαρίου 1996, στον απόηχό της, στις σελίδες του «ΜΑΧΗΤΗ» καταγράφηκαν τα γεγονότα, το πολιτικό κλίμα και οι πρώτες εκτιμήσεις για τις συνέπειες της κρίσης.
ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΕΠΙ ΒΡΑΧΟΥ
(31 Ιανουαρίου 1996)
ΤΟ ΣΙΓΟΥΡΟ στην παράξενη ιστορία της βραχονησίδας Ίμια είναι ότι η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται να προσαρτήσει έναν άγονο βράχο στη χώρα της. Μ’ όλον αυτόν τον παγκόσμιο θόρυβο που κατάφερε και προκάλεσε, προσπαθεί ν’ ανακινήσει και πάλι θέμα Αιγαίου, έχοντας παράλληλα έναν μοναδικό τρόπο να πείθει την παγκόσμια κοινή γνώμη, ότι αυτή είναι που αδικείται.
ΑΝ κάποιος προστρέξει στην ιστορία των 50 τελευταίων χρόνων, θα δει σε ό,τι αφορά τις σχέσεις των δύο χωρών, ότι όσες φορές προέκυψε διμερές εθνικό θέμα και επακολούθησε διπλωματικός διάλογος, μόνιμα κερδισμένη έβγαινε η Τουρκία και μόνιμα χαμένη η χώρα μας. Το γιατί το ξέρουν πολύ καλά οι «παρηκούντες την Ιερουσαλήμ».
ΠΑΓΙΑ τακτική των γειτόνων μας είναι να εγείρουν κατά καιρούς, παράλογες απαιτήσεις κατά της χώρας μας, ειδικά σε ότι αφορά κυρίαρχα εθνικά μας δικαιώματα και αναμφισβήτητα ελληνικά εδάφη. Έτσι, όταν το θέμα τίθεται, εμείς δεν έχουμε τίποτε άλλο να κάνουμε, από το να τρέχουμε για να αποδείξουμε το αυτονόητο δίκιο μας και την ελληνικότητα των εδαφών μας. Από την άλλη μεριά, η Τουρκία είναι εκ των προτέρων κερδισμένη, αφού όποια κι αν είναι η μελλοντική εξέλιξη του Θέματος, δεν έχει τίποτε να χάσει —διότι τίποτε δεν της ανήκει— παράλληλα δε, φαίνεται στα διεθνή φόρα, ως η πλευρά που έκανε τις υποχωρήσεις!
ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ έτσι ένα «στάτους κβο» φαινομενικά υποχωρητικής χώρας, που κάποτε πρέπει να βρει το δίκιο της… Τα θετικά αποτελέσματα αυτής της πολιτικής, φάνηκαν στην πράξη με την Κύπρο χωρισμένη. Θα φανούν και στο μέλλον με τη Θράκη αμφισβητούμενη και το Αιγαίο υπό εκκρεμότητα, με άμεσο στόχο την προσάρτηση, αν η δίκη μας πολιτική παραμείνει μοιρολατρικά αμυντική.
Η ΛΥΣΗ στο μόνιμο εθνικό μας πρόβλημα, είναι μια. Επιθετική πολιτική, σε διπλωματικό —σαφώς— επίπεδο. Ενιαίο πολιτικό δόγμα, που θα εκφράζεται από ένα υπουργείο Εξωτερικών με μόνιμα πολιτικά και στρατιωτικά στελέχη, απαλλαγμένο από μικροκομματικές τροχοπέδες. Χρειάζεται η οριοθέτηση ενός σοβαρού πολιτικού πλαισίου εξωτερικής πολιτικής για τη συγκεκριμένη χώρα, που δεν θ’ αφήνει περιθώρια αμφισβητήσεων και θα κόβει κάθε όρεξη διεκδικήσεων στους γείτονές μας.
AΛΛΙΩΣ, θα συρόμαστε σε διαπραγματεύσεις και θα τρέχουμε ηλιθιωδώς ν’ αποδεικνύουμε κάθε φορά, πως η, Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες…
Σ.Σ.: Είναι κατανοητό το γεγονός ότι η νεοσύστατη κυβέρνηση Σημίτη, βρίσκεται στα πρώτα της βήματα· Μην ξεχνάμε όμως, ότι στην Άγκυρα δεν υπάρχει καν κυβέρνηση.
***
ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΤΩΡΑ
(7 Φεβρουαρίου 1996)
AN Η ΚΡΙΣΗ ξεσπούσε σε οποιαδήποτε άλλη χωρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης η αντιμετώπιση εκ μέρους των «εταίρων» μας, θα ήταν άμεση και αποτελεσματική, όπως άλλωστε συνέβη πολλές φορές στο παρελθόν.
ΜΟΝΟΙ μας φτάσαμε ως εδώ και μόνοι μας επιλέξαμε και αναθέσαμε την άσκηση της εξωτερικής μας πολιτικής στους ξένους. Δεν είμαστε κράτος ευυπόληπτό, δεν έχουμε εθνικά ερείσματα, δεν πείθουμε. Τρέχουμε μόνο μετά από κάθε εθνική κρίση στους κατ’ ευφημισμόν, πλέον, φίλους και συμμάχους, να εδραιώσουμε την αντίληψη του δικαίου των πατρογονικών μας αναφαίρετων δικαιωμάτων. Παράλληλα αναρωτιόμαστε συνεχώς, τι φταίει και δεν βλέπει κανείς το δίκιο μας. Εθνική μοναξιά.
ΗΡΘΕ η ώρα για άμεση και ριζική αλλαγή στρατηγικής σε όλα τα επίπεδα. Χρειαζόμαστε επιθετική διπλωματία με συγκεκριμένες τακτικές και σχεδιασμούς, η εφαρμογή της οποίας θα διασφαλίζεται από ένα Μόνιμο Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής. Θα είναι στελεχωμένο από διπλωμάτες, πολιτικούς και στρατιωτικούς, αξιοκρατικά επιλεγμένους. Ανθρώπους με ευρύτερες αντιλήψεις και μακρές χρονικές διαβλέψεις. Είναι αυτονόητο ότι θα είναι ανεξάρτητο πολιτικών διακυμάνσεων και κυβερνήσεων και θα δρα χωρίς πολιτικές και κομματικές παρεμβάσεις.
ΜΕΛΗ του θα πρέπει να τρέχουν συνεχώς από τη μια γωνιά του κόσμου στην άλλη και να ενημερώνουν, με σκοπό την αναστροφή του αρνητικού κλίματος, που από χρόνια έχει δημιουργηθεί για τη χώρα μας.
ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ και σύναψη δημοσίων σχέσεων με τα υπουργεία Εξωτερικών των κυριότερων χωρών του κόσμου, συχνές προσκλήσεις δημοσιογράφων στη χώρα μας και μέσω των πρεσβειών μας ανά τον κόσμο, ενημέρωση των Μ.Μ.Ε για τις Θέσεις μας. Αυτές θα πρέπει να είναι οι ενέργειες, που είναι ανάγκη να επιλεγούν για το εγγύς μέλλον.
ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΕΣ, οι πρώην υπουργοί Εξωτερικών, αλλά και διπλωματικοί και στρατιωτικοί υπάλληλοι στο εξωτερικό, που μπορούν να αξιοποιήσουν οποιεσδήποτε σημαντικές προσωπικές σχέσεις, θα πρέπει να το πράξουν το συντομότερο.
ΕΙΝΑΙ περιττό, επίσης, να προσθέσουμε ότι η εθνική μας ντροπή ήταν μία. Την ώρα που οι Τούρκοι πανηγύριζαν, εμείς τρώγαμε τις εθνικές μας σάρκες στη βουλή, ψάχνοντας να βρούμε ποιοι είναι καλύτεροι πατριώτες και ποιοι λιγότερο προδότες.
