Λίγο πριν πέσει η αυλαία για τις τελευταίες παραστάσεις του έργου «Ελιά – Καπνός – Παναιτωλικός» στο ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, η Κοραλία Καράντη μίλησε στο mahitisnews.gr για μια θεατρική εμπειρία που, όπως παραδέχεται, αγάπησε βαθιά.
Η γνωστή ηθοποιός αναφέρεται στη γυναίκα που υποδύεται, μια πρώην καπνεργάτρια και σημερινή καθαρίστρια, στην αγρινιώτικη ντοπιολαλιά, στη σημασία της δημιουργίας νέας ελληνικής δραματουργίας, αλλά και στα κοινωνικά αδιέξοδα που φωτίζει το έργο μέσα από τη σχέση μιας μάνας με τον γιο της.
Η συζήτησή μας ξεκίνησε από την παραμονή της στο Αγρίνιο, η οποία της άφησε μόνο καλές εντυπώσεις. «Είναι πολύ όμορφος τόπος. Οι άνθρωποι είναι πολύ καλοί, πολύ φιλόξενοι, πολύ ευγενικοί. Έχω μόνο τα καλύτερα να πω», σημειώνει χαρακτηριστικά.
- Πόσο οικεία ή ξένη ήταν για εσάς η γυναίκα που υποδύεστε;
Η αλήθεια είναι πως δεν είχα υποδυθεί ξανά έναν χαρακτήρα σαν αυτόν της Γιώτας. Αλλά θέλω πρώτα να πω κάτι που θεωρώ πολύ σημαντικό. Αυτό που έκανε ο Λευτέρης Γιοβανίδης, παραγγέλνοντας ένα νέο έργο με αφορμή τα 100 χρόνια του Παναιτωλικού και δίνοντας χώρο σε έναν νέο συγγραφέα να γράψει κάτι τόσο στοχευμένο, το θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό.
Μακάρι να συμβαίνει περισσότερο αυτό. Και στην περιφέρεια και στην Αθήνα. Έτσι αναδεικνύεται το ελληνικό έργο. Και αυτό το έργο είναι απολύτως δεμένο με τον τόπο, με το Αγρίνιο και την ιστορία του, πάντα μέσα από το πρίσμα του Παναιτωλικού.
Όταν έμαθα ότι πρόκειται για μια γυναίκα καθαρίστρια, πρώην καπνεργάτρια, συγκινήθηκα πολύ και είπα αμέσως ότι θέλω να το κάνω. Αγάπησα πάρα πολύ αυτή την ηρωίδα. Είναι μια μάνα που παλεύει για το παιδί της, ένα παιδί που προσπαθεί να βρει διέξοδο στη ζωή του, αλλά δεν τα καταφέρνει εύκολα.
- Η αγρινιώτικη ντοπιολαλιά σας δυσκόλεψε;
Αυτό ήταν επίσης ιδέα του Λευτέρη και τη βρήκα ιδιοφυή. Δεν θα μπορούσε αυτή η γυναίκα να μιλά διαφορετικά. Ζώντας για ένα διάστημα στο Αγρίνιο κατάλαβα ότι το ιδίωμα είναι ακόμα πολύ ζωντανό στην καθημερινότητα. Άλλοι το χρησιμοποιούν περισσότερο, άλλοι λιγότερο, αλλά το ακούς παντού.
Μια γυναίκα αυτής της ηλικίας, με αυτή τη διαδρομή ζωής, δεν θα μπορούσε να μιλά σαν Αθηναία. Θα ήταν τελείως παράταιρο.
Έκανα coaching με μια εξαιρετική κυρία από το Αγρίνιο. Μιλούσαμε κυρίως τηλεφωνικά, κρατώντας το κείμενο, μου έστελνε σημειώσεις, κανόνες, διορθώσεις.
Δεν ήταν εύκολο, αλλά είναι μια δουλειά με την οποία οι ηθοποιοί είμαστε εξοικειωμένοι.
- Αναγνωρίσατε στοιχεία στην ιστορία που δεν είναι απαραίτητα «Αγρίνιο», αλλά αφορούν κάθε άνθρωπο;
Φυσικά. Αν αφαιρέσεις τις αναφορές στον Παναιτωλικό, αυτή η μάνα και αυτός ο γιος θα μπορούσαν να υπάρχουν σε οποιαδήποτε πόλη της Ελλάδας. Ακόμα και σε κάποιες γειτονιές της Αθήνας.
Είναι άνθρωποι του μόχθου, του μεροκάματου, άνθρωποι που δεν βρήκαν τη ζωή στρωμένη μπροστά τους και αγωνίζονται καθημερινά.
- Νιώσατε γιατί ο Παναιτωλικός για το Αγρίνιο ξεπερνά τα όρια μιας ποδοσφαιρικής ομάδας;
Το ένιωσα, αν και σε μικρότερο βαθμό απ’ όσο το είχα ακούσει πριν έρθω. Έκανα μια μικρή έρευνα και άνθρωποι που γνωρίζουν από ποδόσφαιρο μού είπαν ότι πρόκειται για μια “καθαρή” ομάδα. Μια ομάδα που έχει βοηθήσει ανθρώπους να σταθούν στα πόδια τους και να προχωρήσουν στη ζωή τους.
Και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Ο Παναιτωλικός κουβαλάει μια ιστορία και μια φιλοσοφία.
Άλλωστε και ο ίδιος ο τίτλος του έργου λέει πολλά. Το «Ελιά – Καπνός – Παναιτωλικός» είναι κάτι περισσότερο από σύνθημα. Ο Παναιτωλικός για το Αγρίνιο είναι τόσο σημαντικός όσο ήταν κάποτε η ελιά και ο καπνός για τον τόπο.
- Νέοι σαν τον Χριστόφορο τι φοβούνται περισσότερο σήμερα; Την αποτυχία ή την έλλειψη προοπτικής;
Μεγάλη κουβέντα… Δεν τους παραδίδουμε έναν καλό κόσμο. Από πολύ νωρίς καταλαβαίνουν ότι αυτό που μετράει πάνω απ’ όλα είναι το χρήμα και προσπαθούν να βρουν πώς μπορούν να σταθούν μέσα σε αυτή την πραγματικότητα. Τα πράγματα είναι άγρια.
Ο Χριστόφορος, όμως, δεν υποτάσσεται τελικά σε αυτό. Μπαίνει στη διαδικασία να το σκεφτεί σαν μια πιθανή λύση σωτηρίας, γιατί η οικογένεια καταρρέει οικονομικά, αλλά βαθιά μέσα του δεν το ασπάζεται.
Είναι ένα παιδί που προσπαθεί να κρατήσει κάτι καθαρό μέσα του, παρότι γύρω του όλα τον πιέζουν προς την αντίθετη κατεύθυνση.
- Τώρα που η παράσταση ολοκληρώνει τον κύκλο της στο Αγρίνιο, τι θα θέλατε να κρατήσει ο κόσμος φεύγοντας από το θέατρο;
Την αγάπη για το θέατρο. Το θέατρο μάς κάνει καλύτερους ανθρώπους. Δεν είναι μόνο ψυχαγωγία. Μπορεί να έχει πολύ μεγάλη επίδραση πάνω μας, να ανοίγει το μυαλό μας και να μας κάνει πιο ολοκληρωμένους.
Ένα από τα πιο συγκινητικά πράγματα που μου συνέβησαν εδώ ήταν μετά την παράσταση της Κυριακής. Βγήκα από το καμαρίνι και είδα μπροστά μου ένα τσούρμο παιδιά Γυμνασίου από την Πάτμο.
Είχαν επισκεφθεί το Μεσολόγγι για να παρακολουθήσουν τα δρώμενα της άλλης επετείου, της Εξόδου του Μεσολογγίου και οι εξαιρετικές καθηγήτριές τους πήραν την πρωτοβουλία να τα φέρουν στο θέατρο, προκειμένου να περάσουν το βράδυ τους.
Ήταν εξαιρετικοί θεατές. Γελούσαν, χειροκροτούσαν, αντιδρούσαν τη σωστή στιγμή.
Κάποια από αυτά μου είπαν ότι ήταν η πρώτη φορά που έβλεπαν θέατρο. Αυτό με συγκίνησε βαθιά. Και σκέφτηκα πόση δύναμη έχει το θέατρο να φέρνει κοντά ανθρώπους και τόπους τόσο διαφορετικούς. Έναν τόπο σαν το Αγρίνιο με ένα νησί σαν την Πάτμο.
Αυτό είναι εξαιρετικά ελπιδοφόρο και όμορφο.
***
Η συζήτηση με την Κοραλία Καράντη, χωρίς ίχνος επιτήδευσης, με ευγένεια και ζεστασιά, μίλησε για το θέατρο, τους ανθρώπους, το Αγρίνιο και την παράσταση με έναν τρόπο ουσιαστικό και ανθρώπινο, όπως ακριβώς είναι και το «Ελιά – Καπνός – Παναιτωλικός».
Μια παράσταση που κατάφερε να αγγίξει το κοινό όχι μόνο επειδή μιλά για τον Παναιτωλικό ή για το Αγρίνιο, αλλά γιατί μιλά για ανθρώπους που παλεύουν, φοβούνται, αγαπούν, επιμένουν και συνεχίζουν. Για ανθρώπους που υπάρχουν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.
Και ίσως εκεί βρίσκεται τελικά η μεγαλύτερη επιτυχία αυτού του εγχειρήματος του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου: στο ότι τόλμησε να δημιουργήσει ένα νέο έργο, βαθιά τοπικό αλλά ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινο, με μηνύματα που ξεπερνούν τα όρια μιας πόλης ή μιας επετείου.
Οι τελευταίες παραστάσεις του «Ελιά – Καπνός – Παναιτωλικός» θα δοθούν αυτή την Παρασκευή 8 και Σάββατο 9 Μαΐου στις 21.00 και την Κυριακή 10 Μαΐου στις 19:00 στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου. Και μακάρι αυτή η παράσταση να μη σταματήσει εδώ, αλλά να ταξιδέψει και πέρα από το Αγρίνιο, μεταφέροντας μαζί της κάτι από την αλήθεια, την ψυχή και τους ανθρώπους αυτού του τόπου.
Μαριάννα Ζαμπάρα
