Την τελευταία του πνοή άφησε το πρωί της Κυριακής 11 Οκτωβρίου, σε νοσοκομείο της Πάτρας όπου νοσηλευόταν, ο Βαγγέλης Παπακωνσταντίνου, μια πολυσχιδής προσωπικότητα από το Αγρίνιο που ασχολήθηκε με την αρχαιολογία, την εκπαίδευση και τη λογοτεχνία. Ήταν 65 ετών.
Γεννημένος στο Αγρίνιο το 1961, ο Παπακωνσταντίνου ακολούθησε ακαδημαϊκή πορεία στην αρχαιολογία, αποκτώντας διδακτορικό στην Προϊστορική Αρχαιολογία και Εθνολογία από το Πανεπιστήμιο Paris X Nanterre της Γαλλίας. Επέστρεψε στη γενέτειρά του και εργάστηκε στον χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης, χωρίς να εγκαταλείψει την επιστημονική έρευνα και τη συγγραφή.
Το ερευνητικό του έργο περιλάμβανε μελέτες για την Παλαιολιθική Εποχή στον ελλαδικό χώρο, καθώς και για την έννοια του χρόνου και τον τρόπο με τον οποίο αυτή προσεγγίζεται στις προϊστορικές σπουδές.
Ανάμεσα στα έργα του συγκαταλέγεται το «Εγχειρίδιο Αρχαιοκαπηλίας, επίσημης και ανεπίσημης», που κυκλοφόρησε το 2003 από τις εκδόσεις Περίπλους.
Παράλληλα, υπηρέτησε την εκπαίδευση, αναλαμβάνοντας για χρόνια τη διεύθυνση του τομέα φιλολογικών μαθημάτων στο φροντιστήριο «Αξίωμα» στο Αγρίνιο.
Στη λογοτεχνία έγινε γνωστός και με το ψευδώνυμο «Άγγελος Ήβος», ενώ κατά τη διάρκεια της συγγραφικής του διαδρομής χρησιμοποίησε περισσότερα από ένα ονόματα.
Η βιβλιογραφική του παρουσία περιλαμβάνει περίπου 15 βιβλία, με ποιητικές συλλογές και έργα που αποτυπώνουν την ενασχόλησή του με τον λόγο και τη γραφή. Ανάμεσά τους βρίσκονται οι τίτλοι «Ξερολιθιά», «Νηών κατάλογος», «Εβίβα λα ρεβολουτσιόν» και «Όπως κυλάει Ο Λένας».
Η διαδρομή του κινήθηκε ανάμεσα στην επιστημονική αναζήτηση και τη λογοτεχνική έκφραση, με διαφορετικές πτυχές που συνυπήρχαν στο έργο του.
Ο Βαγγέλης Παπακωνσταντίνου ήταν σύζυγος της Δήμητρας Βασιλοπούλου και πατέρας δύο παιδιών, του Ερμή και του Σωκράτη.
Η είδηση του θανάτου του αφήνει ένα κενό στους ανθρώπους που τον γνώρισαν μέσα από την εκπαίδευση, την επιστημονική έρευνα και τη λογοτεχνία.
Το τελευταίο ποίημα που ανάρτησε ο ίδιος:
Όσο πιο νιόφερτο στη γη ένα πλάσμα,
τόσο περσότερο αντιστέκεται στον θάνατο,
και τόσο πιο θορυβωδώς πεθαίνει.
Δείτε τα άλογα που σαν πεθαίνουν
τεντώνουν τα ποδάρια τους
κι εκσφενδονίζουν μακριά τα πέταλα.
Δείτε τους κρεμασμένους
που μόλις τρανταχτούν
τινάζουν και αυτοί σαν μανιακοί τα πόδια τους
κλωτσώντας το κενό.
Δείτε και τις γυναίκες
στον θάνατο του οργασμού
χέρια και πόδια πώς τινάζουν.
Kαι τους νεκρούς στις μάχες, δείτε πάλι…
Πόσος πολύς κόπος χρειάζεται
να μπουν σε κάποια στάση αξιοπρεπή,
σε κάποια συμμετρία τάφου…
Όμως τα έντομα,
τα έντομα τ’ αρχαία
κι οι αράχνες
με πόση ηρεμία δέχονται τον θάνατο.
Διπλώνουν τα λεπτά ποδάρια τους
πάνω στο στήθος τους και στην κοιλιά,
σαν ν’ αγκαλιάζουν το κορμί σφιχτά
που τα ταξίδευε ως τότε.
Κρύβουν από τα μάτια μας καλά
το μυστικό
της σύντομης και ήσυχης ζωής τους.
Α.Η. (Οκτ. 2022)
