Όταν ο Βασίλης Νικάκης είπε το τελευταίο «αντίο» στη διαιτησία – Από το αρχείο του «Μαχητή»

Στις 26 Φεβρουαρίου 1996, ο συμπολίτης μας πρώην διεθνής διαιτητής Βασίλης Νικάκης ανακοίνωσε στον «Μαχητή» την απόφασή του να ολοκληρώσει την καριέρα του στη διαιτησία. Μια καριέρα η οποία, κατά κοινή ομολογία κορυφαίων ανθρώπων του ποδοσφαίρου (Ελλήνων και Ευρωπαίων), κρίνεται άκρως επιτυχημένη και αποτελεί παράδειγμα και πρότυπο για τις νέες γενιές.

Το σχετικό κείμενο δημοσιεύθηκε στην έκδοση της Τετάρτης 28 Φεβρουαρίου 1996 και αποτελεί σήμερα ένα χαρακτηριστικό κομμάτι του αρχείου της εφημερίδας «Μαχητής».

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΝΤΙΟ ΣΤΗΝ ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ Β. ΝΙΚΑΚΗ

Χωρίς πολλά λόγια, τυμπανοκρουσίες, φανφάρες και εντυπωσιασμούς, χωρίς δηλαδή όλα αυτά που είναι ξένα προς τον χαρακτήρα του και την μέχρι σήμερα πορεία του, στοι­χεία, ο κορυφαίος Έλληνας διαιτη­τής Βασίλης Νικάκης έβαλε ο ίδιος τέλος στην διαιτητική του καριέρα, μετά τον αγώνα του Σαβ­βάτου στην Πάτρα, ανάμεσα στην Παναχαϊκή και τον Ολυμπιακό.

«Σε όλα υπάρχει αρχή και τέ­λος», δήλωσε. «Πρέπει να φύγεις κάποια στιγμή. Άλλωστε, δεν μπορώ να σταθώ εμπόδιο σε άλλους δι­αιτητές, που μπορούν να γίνουν δι­εθνείς. Ευχαριστώ την ΕΠΟ, την ΕΠΑΕ, την ΟΔΠΕ, παράγοντες και ποδοσφαιριστές και ζητώ συγγνώμη αν κάποια ανθρώπινα λάθη μου, τους στέρησαν κάποιες εφήμερες ε­πιτυχίες».

Ο Β. Νικάκης είχε πάρει τις α­ποφάσεις του μια βδομάδα πριν, ό­ταν παρακολούθησε το σεμινάριο της ΟΥΕΦΑ στη Σεβίλη της Ισπα­νίας. Εκεί έμαθε πως το όνειρό του να είναι το καλοκαίρι στην Αγγλία, στη μεγάλη ευρωπαϊκή διοργάνωση του ποδοσφαίρου, δεν θα πραγματο­ποιηθεί, όπως είχε γίνει, λίγα χρό­νια πριν, στο τελευταίο Μουντιάλ. Οι άριστες βαθμολογίες που του έ­δωσαν οι παρατηρητές στα σημαν­τικά ευρωπαϊκά παιχνίδια που σφύ­ριξε την περασμένη χρονιά (και όχι μόνο αυτή), δεν στάθηκαν ικανές να του δώσουν τη χαρά που περίμενε.

Η ποδοσφαιρική ανυποληψία της χώρας μας στα κέντρα αποφάσεων, η ανύπαρκτη στήριξη και βοήθεια των «υπευθύνων» του ποδοσφαίρου και της διαιτησίας της χώρας μας, ήταν καταλυτικοί παράγοντες για τις επιλογές της ΟΥΕΦΑ.

Ο Β. Νικάκης τα είχε βιώσει για χρόνια όλα αυτά και προσπαθούσε μόνος του.

Δίνοντας τα πάντα στη διαιτησία, πήρε ελάχιστα από αυ­τά που έπρεπε.

Οι «ηγέτες» της διαιτησίας προ­σπαθούσαν να σώσουν τους υμετέρους και όλες οι δυ­νάμεις τους αναλώθηκαν σ’ αυτόν τον σκοπό. Όχι μόνο δεν συμπαρα­στάθηκαν στην μοναχική ευρωπαϊκή και διεθνή πορεία του Αγρινιώτη διαιτητή, αλλά πολλοί ήταν αυτοί που εμπόδισαν αυτή την πορεία.

Έτσι οι άνθρωποι της ΟΥΕΦΑ ά­φησαν να εννοηθεί στον Νικάκη, ό­τι κόβεται, παρά τις άριστες εμ­φανίσεις του, γιατί εκπροσωπεί την ανυπόληπτη ποδοσφαιρικά Ελλάδα.

Ο Αγρινιώτης κορυφαίος διαιτη­τής, πήρε αμέσως την απόφασή του και περίμενε την ώρα που η κληρω­τίδα θα του έδινε το δικαίωμα να παίξει αγώνα της Α’ Εθνικής. Αυ­τό έγινε την περασμένη εβδομάδα κι έτσι το παιχνίδι της Πάτρας ή­ταν το τελευταίο της μεγάλης καριέρας του, στις μεγάλες κατηγο­ρίες.

Ο Β. Νικάκης. που πάντα ήταν κοντά στο ερασιτεχνικό ποδόσφαι­ρο, διάλεξε να πει το τελευταίο· του αντίο στα γήπεδα της Αιτ/νίας και σε αγώνα της Γ’ κατηγορίας της ΕΠΣΝΑ. Ακριβώς από κει που ξε­κίνησε δηλαδή. Έτσι, σε συνεργασία με την Ένωση, θα οριστεί σύντομα κάποιο παιχνίδι αυτής της κατηγο­ρίας στο γήπεδο του Παναιτωλικού, με συμβολικό εισιτήριο, τα έσοδα του οποίου θα διατεθούν στο Εργα­στήρι για παιδιά με ειδικές ανάγ­κες «Παναγία Ελεούσα» όπως επέλεξε ο ίδιος.

Αυτό θα είναι και το τελευταίο παιχνίδι του στον χώρο που αγά­πησε κι έτσι θα κλείσει ένας μεγά­λος κύκλος που άνοιξε πριν πολλά χρόνια και περικλείει μέσα του όλη την αγάπη ενός ανθρώπου για τον δύσκολο αυτό χώρο που επέλεξε, αλ­λά κυρίως, μια μεσαία στάση ζωής με ήθος και τιμιότητα, που πολεμήθηκε από πολλούς.

Ο Βασίλης Νικάκης γεννήθηκε στο Αγρίνιο, στις 28 Σεπτεμβρί­ου 1953. Στον αθλητισμό ξεκίνησε με το μπάσκετ, σαν παίχτης και αργότερα σαν διαιτητής και προπονητής. Ο ιδρυτής του συνδέσμου διαιτητών του νομού μας Δημ. Μπαζακούλας, ήταν ο άνθρωπος που τον έφερε στην διαιτησία του ποδοσφαί­ρου. το 1972·

Το 1984 ονομάστηκε διαιτητής Α’ Εθνικής και το 1986 έγινε διε­θνής. Έπαιξε περίπου 90 αγώνες Α’ Εθνικής και 50 διεθνείς. Πήρε μέρος σε πολλές διοργανώσεις, ό­πως βαλκανικό πρωτάθλημα, κύπελ­λο πρωταθλητριών – κυπελλούχων ΟΥΕΦΑ, στην τελική φάση του Ευ­ρωπαϊκού πρωταθλήματος παίδων, καθώς και νέων, σε μεσογειακούς α­γώνες, σε αγώνες της προκριματι­κής φάσης του τελευταίου Μουντι­άλ και στους τελικούς του 1ου παγκοσμίου κυπέλλου γυναικών στην Κίνα, αγωνιζόμενος σε περισσότερες από 20 χώρες. Πήρε μέρος σε πά­ρα πολλά σεμινάρια, με τελευταίο αυτό στη Σεβίλη.

Ο Β. Νικάκης γνωρίζει 2 ξένες γλώσσες, είναι παντρεμένος και έ­χει αποκτήσει μια κόρη.

Στα τέλη του ’95 σφύριξε μεγά­λα ευρωπαϊκά παιχνίδια, όπως Μι­λάν – Στρασβούργο. Φερεντζβάρος – Αγιαξ και το κρίσιμο παιχνίδι της προκριματικής φάσης του ΕΥΡΩ ’96 ανάμεσα στις εθνικές ομάδες Γερμανίας – Βουλγαρίας.