Το Μέγαρο Κοντογεώργου αποτελεί μέχρι σήμερα ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κτίρια του κέντρου του Αγρινίου. Πίσω από την ανέγερσή του, όμως, υπάρχει μια ιστορία που λίγοι γνωρίζουν.
Αφορμή για την έρευνα στάθηκε ένα δημοσίευμα από το αρχείο της εφημερίδας “ΜΑΧΗΤΗΣ”, το οποίο περιγράφει τα εγκαίνια του κτιρίου. Στη συνέχεια αναζητήσαμε ανθρώπους που έζησαν από κοντά εκείνη την περίοδο. Ο κ. Ευάγγελος Θεοδ. Ζυγούρης, της οικογένειας που διατηρούσε επί δεκαετίες το ιστορικό Ζαχαροπλαστείο “Ελβετικόν”, στο ισόγειο του Μεγάρου, μας παρείχε μια πολύτιμη μαρτυρία.
Τα εγκαίνια
Το δημοσίευμα του «ΜΑΧΗΤΗ» καταγράφει τα εγκαίνια του Μεγάρου τον Μάιο του 1974, στα οποία παρευρέθηκε πλήθος κόσμου. Τον αγιασμό τέλεσε ο νεοχειροτονημένος τότε Μητροπολίτης Κόμπος, πλαισιωμένος από ιερείς της πόλης.
Στην ομιλία του ο Βασίλειος Κοντογεώργος ευχαρίστησε τον μελετητή Πέρι Ρηγόπουλο, τον επιβλέποντα μηχανικό Άγγελο Παπαδημητρίου και τους δεκαεπτά εργολάβους που συμμετείχαν στην κατασκευή.
Ανέφερε ακόμη ότι το Μέγαρο ανεγέρθηκε στη μνήμη της συζύγου του Λαμπρινής, καθώς και των γονέων του Κωνσταντίνου και Ελένης Κοντογεώργου και των Ιωάννη και Σπυριδούλας Τριανταφυλλίδη.
Στο ίδιο δημοσίευμα το κτίριο χαρακτηρίζεται “μεγαθήριο”. Περιγράφεται ως επταώροφο, με 52 καταστήματα, γραφεία και διαμερίσματα, ενώ γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στις ανέσεις που διέθετε για τα δεδομένα της εποχής: ανεξάρτητα WC, θυροτηλέφωνα, κεντρική θέρμανση, ανελκυστήρα και οργανωμένη σήμανση για τους επαγγελματικούς χώρους. Σύμφωνα με την εφημερίδα, αρκετοί χώροι είχαν ήδη μισθωθεί πριν ακόμη γίνουν τα εγκαίνια.
Η ιστορία πίσω από την ανέγερση
Όσα γράφτηκαν τότε στις εφημερίδες συμπληρώνει σήμερα η μαρτυρία του κ. Ζυγούρη.
Όπως μας είπε, η οικοδομή δεν ανεγέρθηκε με αντιπαροχή αλλά με ίδια κεφάλαια του Βασίλειου Κοντογεώργου, ενώ καθοριστικό ρόλο στην έναρξη του έργου έπαιξε ο πατέρας του.
Ο κ. Ζυγούρης αφηγείται ότι ο πατέρας του, Θεόδωρος, ήταν εκείνος ο οποίος παρότρυνε και ενθάρρυνε τον Κοντογεώργο να πουλήσει ένα μεγάλο οικόπεδο που διέθετε στον Άγιο Ιωάννη Ρηγανά, όπου αργότερα κατασκευάστηκαν οι εργατικές κατοικίες. Το οικόπεδο που πουλήθηκε τότε στην Εργατική Εστία όσο και αυτό στο οποίο ανεγέρθηκε το Μέγαρο ανήκε στη σύζυγό του, Λαμπρινή Τριανταφυλλίδη.
Τα χρήματα από την πώληση του οικοπέδου στον Ρηγανά αποτέλεσαν κεφάλαιο με το οποίο ξεκίνησε η ανέγερση του Μεγάρου.
Κατά τη διάρκεια των εργασιών παρουσιάστηκαν οικονομικές δυσκολίες. Σύμφωνα με τον κ. Ζυγούρη, στην πορεία αυξήθηκε το κόστος των υλικών, ενώ προέκυψαν και δαπάνες που δεν είχαν υπολογιστεί κατά τον αρχικό σχεδιασμό του έργου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να δυσκολέψει η ομαλή και έγκαιρη ολοκλήρωση της κατασκευής. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο Βασίλειος Κοντογεώργος βρέθηκε μπροστά στο δίλημμα της χρηματοδότησης του έργου και, όπως θυμάται ο κ. Ζυγούρης, αναγκάστηκε να προχωρήσει στην πώληση ορισμένων διαμερισμάτων, ώστε να εξασφαλίσει τα απαραίτητα κεφάλαια για να συνεχιστούν οι εργασίες και να ολοκληρωθεί το Μέγαρο.
Το Αγρίνιο της δεκαετίας του ’70
Ο κ. Ζυγούρης θυμάται μια πόλη που άλλαζε γρήγορα.
Η καπνοπαραγωγή βρισκόταν ακόμη σε μεγάλη άνθηση, ενώ η κατασκευή του φράγματος των Κρεμαστών είχε φέρει ήδη πολλές θέσεις εργασίας και αυξημένη κίνηση στην αγορά. Εκείνη την περίοδο άρχισαν να ανεγείρονται πολλές νέες οικοδομές στο Αγρίνιο και, όπως εκτιμά, το Μέγαρο Κοντογεώργου ήταν από τις πρώτες πολυώροφες κατασκευές που άλλαξαν την εικόνα του κέντρου.
Ένα σύγχρονο κτίριο για την εποχή του
Η εικόνα που περιγράφει ο “ΜΑΧΗΤΗΣ” επιβεβαιώνεται και από τη μαρτυρία του κ. Ζυγούρη.
Στα ισόγεια καταστήματα, των οποίων η κατασκευή ολοκληρώθηκε σε χρόνο ρεκόρ για την εποχή (Μάρτιος – Σεπτέμβριος 1972), εγκαταστάθηκαν οι πρώτοι επαγγελματίες, ενώ οι υπόλοιποι όροφοι ολοκληρώνονταν σταδιακά. Δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, άλλοι επαγγελματίες, αλλά και απλοί ιδιώτες απέκτησαν ή μίσθωσαν γραφεία και διαμερίσματα στο νέο κτίριο, το οποίο διέθετε υποδομές πρωτοποριακές για το Αγρίνιο εκείνης της εποχής.
Η οικογένεια Ζυγούρη συνέχισε να λειτουργεί το ιστορικό Ζαχαροπλαστείο “Ελβετικόν” στο ισόγειο του Μεγάρου, έχοντας ζήσει από κοντά τόσο το παλιό κτίριο όσο και τη μετάβαση στη νέα οικοδομή. Άλλωστε, το «Ελβετικόν» βρισκόταν στη θέση αυτή (Παπαστράτου 4 και στενό Παρθένη γωνία) από τον Μάρτιο του 1951.
Ένα έγγραφο που συμπληρώνει την ιστορία
Μαζί με τη μαρτυρία του, ο κ. Ζυγούρης μας παραχώρησε ευγενικά και για την ιστορία κι ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον τεκμήριο από το προσωπικό του αρχείο. Πρόκειται για επιστολή του Βασίλειου Κοντογεώργου προς τους μέχρι τότε ενοικιαστές- επαγγελματίες του ισογείου του Μεγάρου, με ημερομηνία 7 Νοεμβρίου 1971, για συνέχιση της μεταξύ τους συνεργασίας και στο υπό ανέγερση Μέγαρο.
Στο έγγραφο περιγράφονται οι διαμορφώσεις των καταστημάτων, τα εμβαδά και οι προσόψεις τους, οι όροι μίσθωσης, τα συμφωνημένα ενοίκια, η εγγύηση που θα καταβαλλόταν, αλλά και το χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης του έργου. Στο σημαντικό αυτό τεκμήριο αποτυπώνεται ένα μέρος του προγραμματισμού που προηγήθηκε της ανέγερσης και της έναρξης λειτουργίας του Μεγάρου.
Το έγγραφο παρατίθεται παρακάτω αυτούσιο.
Μαριάννα Ζαμπάρα
