Παραμονές 25ης Μαρτίου, μια ομάδα επισκεπτών περίμενε υπομονετικά το άνοιγμα της Δημοτικής Πινακοθήκης Αγρινίου, προκειμένου να θαυμάσουν κάποια έκθεση ή τη μόνιμη συλλογή της. Δεν φιλοξενούταν κάποια έκθεση στην Πινακοθήκη, οπότε οι πόρτες δεν άνοιξαν ποτέ, εκείνη την ημέρα, και οι επισκέπτες αρκέστηκαν στην ψυχαγωγία που προσφέρει ένα ρόφημα στην απέναντι καφετέρια.
Με αφορμή αυτό το γεγονός, διαπιστώνουμε πως η Πινακοθήκη δεν άνοιξε για το κοινό ούτε τις ημέρες των περασμένων Χριστουγέννων, ούτε και την εορταστική περίοδο την οποία διανύουμε. Μέρες κατά τις οποίες η πόλη γεμίζει από κόσμο…
Βασική αιτία της κλειστής Πινακοθήκης, η έλλειψη προσωπικού. Ο δήμαρχος Αγρινίου κ. Γ. Παπαναστασίου μας τόνισε ότι γίνονται ενέργειες και μέσω του προγράμματος 55+, ώστε να γίνουν άμεσα προσλήψεις οι οποίες θα καλύψουν τα κενά.
Απουσιάζει, λοιπόν, από την πόλη μας ένας ακόμα πυρήνας πνευματικής ζωντάνιας, δημιουργικότητας και καινοτομίας. Εδώ και μήνες, έχει αποδυναμωθεί περισσότερο η δυνατότητα προσέλκυσης επισκεπτών, σχολείων και φορέων από άλλες περιοχές. Χάθηκε λίγη ακόμη από την εξωστρέφειά μας ως πόλη. Γιατί το κλείσιμο μιας Πινακοθήκης δεν είναι και δεν θα έπρεπε να είναι απλώς ένα τεχνικό ή διοικητικό ζήτημα. Είναι ένα πλήγμα για τον πολιτιστικό παλμό της πόλης, με βαθιές κοινωνικές και πολιτιστικές προεκτάσεις.
Από συνέντευξη την οποία παραχώρησε ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Δημοτικής Πινακοθήκης Αγρινίου, κ. Χρήστος Γαρουφαλής στον κ. Χρήστο Βοϊδή, για το πρόσφατο τεύχος του περιοδικού «Εν Αιτωλία», αντλούμε στοιχεία για το κύρος και την αξία της Πινακοθήκης, τα οποία ενισχύουν το θλιβερό της ισχύουσας κατάστασης.
Η ΔΠΑ λειτουργεί από τα τέλη του 2013 και διαθέτει πάνω από 250 έργα στη μόνιμη συλλογή της (έργα των Μόραλη, Τέτση, Αστεριάδη, Βουρλούμη, Καρρά, Σάμιου, Ψυχοπαίδη, Ρόρρη και πολλών άλλων). Έφτασε μέχρι σήμερα έχοντας προσφέρει στο κοινό μοναδικές εκθέσεις – μεταξύ άλλων – των Τέτση, Μόραλη, Θόδωρου, Κοκκκινίδη, Ψυχοπαίδη, Μποκόρου. Έχει στο δυναμικό της συνεργασίες με το Ίδρυμα της Βουλής και το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, ενώ έχει παρουσιάσει σημαντικές συλλογές, όπως «Ο Delacroix και η Ελληνική Επανάσταση» και «Σήκω ψυχή μου – Μνήμες Πορσφύγων ‘22» σε συνεργασία με το Ίδρυμα της Βουλής. Χωρίς αμφιβολία στο «βιογραφικό» της Πινακοθήκης ξεχωρίζει το μνημόνιο συνεργασίας το οποίο υπεγράφη με το Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης, γεγονός το οποίο αποτελεί σημαντική αναγνώριση για τη μόνιμη συλλογή της. Επίσης, μέρος της συλλογής της φιλοξενήθηκε στη Βουλή των Ελλήνων. Και αυτά είναι μόνο ορισμένα από τα σημεία – σταθμούς στην μέχρι τώρα πορεία της ΔΠΑ.
Η Δημοτική Πινακοθήκη Αγρινίου έχει καταφέρει να αναδειχθεί σε έναν ξεχωριστό θεσμό με ιδιαίτερο εκτόπισμα στον χώρο των εικαστικών. Τα έργα της μόνιμης συλλογής επιλέχθηκαν με επιμέλεια, βάσει καλλιτεχνικών και μουσειολογικών κριτηρίων, ώστε να συνθέτουν μια ενιαία και μελετημένη αφήγηση της νεοελληνικής τέχνης. Η Πινακοθήκη δεν περιορίζεται απλώς στην έκθεση έργων – κάθε παρουσίαση εντάσσεται σε έναν εικαστικό λόγο, με σαφή στόχευση και συνέπεια.
Ο τρόπος έκθεσης χαρακτηρίζεται από καθαρότητα, συνέπεια και επιμέλεια, αναδεικνύοντας την καλλιτεχνική ουσία των έργων και αποφεύγοντας εντυπωσιοθηρικές προσεγγίσεις. Αυτή η φιλοσοφία έχει οδηγήσει στην πανελλήνια αναγνώριση της Πινακοθήκης για την υψηλή ποιότητα των επιλογών και των εκθέσεών της.
Στα χρόνια λειτουργίας της, η Πινακοθήκη έχει συμβάλει αποφασιστικά στην πολιτιστική αναβάθμιση του Αγρινίου, αποτελώντας έναν σταθερό και δημιουργικό πυρήνα πολιτισμού και αισθητικής. Έχει συγκεντρώσει το ενδιαφέρον καλλιτεχνών, φιλότεχνων και επισκεπτών από όλη τη χώρα, ενισχύοντας το πολιτιστικό αποτύπωμα της πόλης.
Η ανάγκη για άμεση επαναλειτουργία της Πινακοθήκης είναι επιτακτική – όχι μόνο για την αποκατάσταση της πολιτιστικής συνέχειας, αλλά και για την ενίσχυση του πολιτιστικού προφίλ του Αγρινίου, που δικαιούται και οφείλει να διατηρήσει έναν ζωντανό χώρο τέχνης και πνευματικής καλλιέργειας.
Όπως, άλλωστε, τόνισε χαρακτηριστικά ο κ. Γαρουφαλής μέσω της συνέντευξης: «Η Πινακοθήκη πρέπει να υποστηρίζεται και να λειτουργεί με συνέχεια, συνέπεια και στόχευση. Δεν αποτελεί πολυτέλεια, αλλά ανάγκη, επένδυση σε μια κοινωνία που αξίζει και οφείλει να σκέφτεται, να στοχάζεται και να καλλιεργείται μέσα από την τέχνη.»
Μαριάννα Ζαμπάρα
