Η φράση «άρτον και θεάματα» προέρχεται από το Ρωμαίο σατιρικό ποιητή Γιουβενάλη, γιατί στη ρωμαϊκή εποχή οι αυτοκράτορες μοίραζαν δωρεάν σιτάρι (ψωμί) και οργάνωναν θεάματα σε αμφιθέατρα και ιππόδρομους για να αποσπάται η προσοχή του λαού από τα σοβαρά κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα.
Τη σημερινή εποχή επί πολλά χρόνια σε πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά στη χώρα μας γίνονται εκδηλώσεις προσφέροντας κυρίως και προεχόντως στους πολίτες φαγητό, ποτό, τραγούδι και ρίχνονται πυροτεχνήματα. Το τραγούδι και οι εκφραστές του στη χώρα μας προβάλλονται περισσότερο από όσο θα έπρεπε και αυτό στέλνει μηνύματα στη νεολαία για τις αξίες. Μήπως αυτό ωφελεί κάποιους και κάποιες;
Έχουμε όμως και εκδηλώσεις με αντικείμενο το οποιοδήποτε θέαμα, με οτιδήποτε σκεφτεί κάποιος ή κάποια. Ατελείωτες συνεχείς εκδηλώσεις σε πλατείες και δρόμους για να γίνεται ντόρος, ενώ η χρήση των πλατειών και των δρόμων ανήκει σε όλους τους πολίτες και ενώ υπάρχουν άλλοι χώροι κατάλληλοι για να γίνονται οι εκδηλώσεις. Συνέπεια αυτής της πρακτικής είναι η δημιουργία προβλημάτων και στους κατοίκους και στους επισκέπτες των πόλεων, των κωμοπόλεων και των χωριών.
Οι συνεχείς εκδηλώσεις οποιουδήποτε θεάματος έχουν ως συνέπεια να κουράζουν τον πολίτη, να μη μπορεί να συμμετέχει και το σημαντικότερο να μειώνουν την αξία ενός σημαντικού γεγονότος, μιας απαραίτητης εκδήλωσης για τον πολίτη που πραγματικά τον αναβαθμίζει πνευματικά ή μιας εκδήλωσης προς τιμή κάποιου ή κάποιας που έχει προσφέρει στην κοινωνία ή στην πατρίδα. Με απλά λόγια, όταν γίνονται εκδηλώσεις για όλα τα πράγματα, η σημαντική εκδήλωση χάνει την αξία της, γιατί απλά είναι και αυτή μία εκδήλωση, όπως και οι άλλες. Και ποιοι τελικά συμμετέχουν στις συνεχείς εκδηλώσεις; Συνήθως οι περισσότεροι είναι οι ίδιοι και οι ίδιοι.
Όλες οι παραπάνω εκδηλώσεις είναι επιπόλαιες απολαύσεις, εφήμερες απολαύσεις, μπορεί και απολαύσεις ολίγων ωρών, δεν μαθαίνουν τον άνθρωπο να σκέπτεται και να πράττει ορθά καθώς και δεν τον διαπαιδαγωγούν. Αυτά τα πρότυπα δίνουν δυστυχώς στις νέες και
στους νέους. Μήπως γίνονται και για να ξεχνά ο πολίτης και τα πολλά προβλήματα που έχει; Μήπως και κάποιοι έχουν οικονομικό όφελος από τέτοιες διοργανώσεις;
Είναι οι εκδηλώσεις αυτές πολιτιστική πολιτική;
Η άσκηση πολιτιστικής πολιτικής στις χώρες του Δυτικού Κόσμου αποκτά
ιδιαίτερη κοινωνική σημασία από τη δεκαετία του `40, πρωτοεμφανίζεται όμως από τις αρχές του 19ου αιώνα. Προάγγελος ήταν η αντιπαράθεση του πρωσικού κράτους και της καθολικής εκκλησίας για την επιρροή και τον έλεγχο των σχολείων.
Γενικότερα η πολιτιστική πολιτική ασκείται από την κεντρική διοίκηση και από την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ο τρόπος κατανομής των αρμοδιοτήτων εξαρτάται από την ιστορική, οικονομική και κοινωνική εξέλιξη μιας κοινωνίας. Δηλαδή η πολιτιστική πολιτική μπορεί να ασκείται κυρίως από την κεντρική διοίκηση και δευτερευόντως από την Τοπική Αυτοδιοίκηση ή αντίστροφα.
Τι είναι όμως πολιτιστική πολιτική;
Πολιτιστική πολιτική είναι η πολιτική εκείνη, η οποία προάγει και καλλιεργεί:
α. Την εκπαίδευση και την αγωγή των πολιτών, β. την επιστήμη και την έρευνα και γ. τις τέχνες και οτιδήποτε έχει σχέση με τον πολιτισμό και την πολιτιστική κληρονομιά ενός λαού.
Η πολιτιστική πολιτική, τέλος, δεν είναι μόνο εσωτερική υπόθεση ενός κράτους αλλά έχει και διεθνείς διαστάσεις, εφόσον συντελεί τα μέγιστα στη διαμόρφωση της «εικόνας» ενός λαού στη διεθνή κοινότητα. Ο πολιτισμός πρέπει να είναι στοιχείο ανθρωπισμού και μέσο διαπαιδαγώγησης. Μην ξεχνάμε ότι η χώρα μας είναι η κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού.
Επομένως, οι παραπάνω αναφερόμενες εκδηλώσεις δεν είναι πολιτιστική πολιτική και δεν πρέπει να «βαφτίζονται» πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Επιπλέον δεν βοηθούν στην ανάπτυξη ενός τόπου και δεν λύνουν προβλήματα. Για το λόγο αυτό βλέπουμε τη νεολαία να εγκαταλείπει τις επαρχιακές πόλεις, τις κωμοπόλεις και τα χωριά και να πηγαίνει στα δύο μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας ή στο εξωτερικό για να βρει εργασία αντίστοιχη των προσόντων της ή το καλοκαίρι στα νησιά για να βρει συγκεκριμένες εργασίες. Και οι πόλεις αυτές και οι κωμοπόλεις αργοπεθαίνουν, ενώ τα χωριά ερήμωσαν. Και οι πολίτες τα βλέπουν.
Με «άρτον και θεάματα» δεν γίνεται πολιτιστική αναβάθμιση και ανάπτυξη πόλεων, κωμοπόλεων και χωριών.
