Ο Γιώργος Παππάς δεν ήταν απλώς ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής. Ήταν μια εποχή ολόκληρη για τον Παναιτωλικό. Ήταν το «10 το καλό», ο ιστορικός αρχηγός που συνέδεσε το όνομά του με τις πιο φωτεινές σελίδες της ομάδας και της πόλης.
Γεννημένος στο Αγρίνιο το 1952, παιδί της πλατείας Χατζοπούλου, μεγάλωσε με τη μπάλα στα πόδια και το όνειρο στα μάτια. Από εκείνα τα στενά της γειτονιάς ξεκίνησε ένα ταξίδι που έμελλε να τον οδηγήσει στην καρδιά της κερκίδας και στην αιωνιότητα της τοπικής ποδοσφαιρικής μνήμης.
Το 1969-70, μόλις 17 ετών, προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του Παναιτωλικού, σε μια απαιτητική χρονιά στη Β’ Εθνική. Ο σπουδαίος προπονητής Σωτήρης Καρποδίνης δεν δίστασε να εμπιστευτεί το νεαρό «πουλέν» του. Και ο Γιώργος τον δικαίωσε πανηγυρικά. Επιθετικός χαφ με άριστη τεχνική, φαντασία, κοφτή ντρίπλα και ευθύβολο σουτ, εξελίχθηκε γρήγορα σε ηγετική φυσιογνωμία. Ήταν μια διαρκής απειλή για κάθε άμυνα, ένας ποδοσφαιριστής με ουσία στο παιχνίδι του.
Το τιμητικό «10» στην πλάτη δεν ήταν απλώς ένας αριθμός. Ήταν η σφραγίδα της
ποιότητας και της προσωπικότητάς του. Το φόρεσε σχεδόν σε όλη τη 15χρονη πορεία του στον Παναιτωλικό, οδηγώντας την ομάδα στην ιστορική άνοδο στην Α’ Εθνική τη σεζόν 1974-75. Ως αρχηγός, μαζί με σπουδαίους συμπαίκτες, αποτέλεσαν την πιο παραγωγική επιθετική γραμμή της κατηγορίας.
Στις δύο χρονιές στην Α’ Εθνική (1975-76 και 1976-77) παρέμεινε βασικός και αναντικατάστατος, παρά τις ηχηρές μεταγραφές. Συνολικά κατέγραψε 299 συμμετοχές και 78 γκολ με τη φανέλα του Παναιτωλικού, κατακτώντας θέση στην πρώτη τετράδα των κορυφαίων σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου. Φόρεσε 18 φορές το εθνόσημο με τις Εθνικές Νέων και Ελπίδων, τιμώντας όχι μόνο την ομάδα αλλά και το Αγρίνιο.
Την περίοδο 1979-80 αγωνίστηκε και στον ιστορικό ΠΑΣ Γιάννενα, πριν ολοκληρώσει τη σπουδαία καριέρα του το 1984-85. Όταν «κρέμασε» τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, είχε ήδη γράψει το όνομά του με χρυσά γράμματα στην ιστορία.
Όμως ο Γιώργος Παππάς δεν έμεινε μόνο στο γήπεδο. Το πάθος του για τον αθλητισμό τον οδήγησε να σπουδάσει στη Γυμναστική Ακαδημία, περνώντας τρίτος με υποτροφία στις Πανελλήνιες, και να υπηρετήσει την εκπαίδευση ως καθηγητής σε λύκειο του Αγρινίου. Υπήρξε επιτυχημένος προπονητής σε ομάδες του νομού, πετυχαίνοντας ανόδους κατηγορίας, ενώ για ένα διάστημα προσέφερε τις υπηρεσίες του αμισθί και στον Παναιτωλικό.
Παράλληλα, είχε έντονη παρουσία στον δημόσιο βίο. Εκλέχθηκε κατ’ επανάληψη Νομαρχιακός Σύμβουλος (2002-2014) και Δημοτικός Σύμβουλος (2014-2019), ενώ
υπηρέτησε για χρόνια ως πρόεδρος του Κυνηγετικού Συλλόγου Αγρινίου. Μαχητικός, ενεργός, με καθαρό λόγο και αγάπη για τον τόπο του, άφησε ισχυρό αποτύπωμα στην τοπική κοινωνία.
Στην ιδιωτική του ζωή ήταν ένας άνθρωπος κοινωνικός, προσιτός, αγαπητός. Με τη σύζυγό του, την αρχιτέκτονα μηχανικό Σταυρούλα Γεωργακού-Παππά, δημιούργησαν μια όμορφη οικογένεια, αποκτώντας δύο γιους, τον Κωνσταντίνο και τον Φιλόλαο, και γνώρισε τη χαρά να γίνει παππούς μιας εγγονής.
Ο Γιώργος Παππάς ήταν κάτι περισσότερο από ποδοσφαιριστής. Ήταν αρχηγός μέσα και έξω από το γήπεδο. Ήταν σύμβολο ήθους, προσφοράς και συνέπειας.
Ως ελάχιστο φόρο τιμής, ο Σύλλογος Παλαιμάχων απέσυρε την κίτρινη φανέλα με το νούμερο 10. Το «10 το καλό» δεν θα φορεθεί ξανά. Θα ανήκει για πάντα στον Γιώργο.
Και θα τον συντροφεύει στο μακρύ του ταξίδι, όπως ακριβώς συντρόφευε για χρόνια τα όνειρα μιας ολόκληρης πόλης.
