Μια επίσκεψη στην ΕΛΕΠΑΠ Αγρινίου έγινε η αφορμή για να ξεκινήσει μια όμορφη και διαφορετική συνεργασία.
Η οδοντίατρος Εύη Βέρρη, συνοδευόμενη από την Πρόεδρο της Τοπικής Επιτροπής της ΕΛΕΠΑΠ Αγρινίου, Λαμπρινή Κολοβού, επισκέφθηκε το Παράρτημα και είχε την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά τους ωφελούμενους ενήλικες του Κέντρου Διημέρευσης Ημερήσιας Φροντίδας, αλλά και τα παιδιά της Πρώιμης Παιδικής Παρέμβασης.
Η συνάντηση δεν έμεινε μόνο σε μια επίσκεψη γνωριμίας. Από τη συζήτηση γεννήθηκε η ιδέα για τη δημιουργία μιας θεατρικής παράστασης, στην οποία οι ίδιοι οι άνθρωποι της ΕΛΕΠΑΠ θα έχουν ενεργό ρόλο.
Μάλιστα, η ιστορία δεν θα ξεκινήσει από ένα έτοιμο θεατρικό κείμενο. Οι ήρωές της θα δημιουργηθούν μέσα από τις ιδέες των ίδιων των ωφελουμένων και του προσωπικού. Όπως περιγράφει η Εύη Βέρρη, στην πρώτη τους συνάντηση τους ζήτησε να φανταστούν τους χαρακτήρες: ποιοι είναι, πώς λέγονται, τι αγαπούν, τι φοβούνται και τι ονειρεύονται.
Από αυτές τις πρώτες ιδέες θα αρχίσει να χτίζεται η ιστορία, με στόχο να οδηγήσει σε μια παράσταση που θα παρουσιαστεί στο κοινό.
Για την ΕΛΕΠΑΠ Αγρινίου, η πρωτοβουλία αυτή αποτελεί μια ακόμη ευκαιρία για δημιουργία, έκφραση και συμμετοχή, ενώ για την Εύη Βέρρη, όπως φαίνεται και από όσα η ίδια έγραψε μετά την επίσκεψή της, η συνάντηση είχε ιδιαίτερη σημασία.
Η Εύη Βέρρη για την επίσκεψή της στην ΕΛΕΠΑΠ
Στην προσωπική της ανάρτηση, η Εύη Βέρρη περιγράφει την πρώτη της επαφή με την ΕΛΕΠΑΠ, τους ανθρώπους που γνώρισε εκεί και την ιδέα για τη θεατρική ιστορία που μόλις άρχισε να δημιουργείται.
“ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ!!!
Υπάρχουν κάποιοι κόσμοι που δεν τους επισκέπτεσαι απλώς.
Μπαίνεις μέσα τους και, όταν φεύγεις, παίρνεις κάτι μαζί σου.
Έναν τέτοιο κόσμο συνάντησα στην Elepap Agriniou .
Έναν κόσμο διαφορετικό κι ίσως τελικά αυτή η διαφορετικότητα είναι που δίνει το πραγματικό χρώμα στη ζωή.
Έναν κόσμο γεμάτο αθωότητα, αλήθεια και αυθορμητισμό.
Αυτό όμως που ένιωσα από την πρώτη στιγμή ήταν κάτι ακόμη πιο σημαντικό: ασφάλεια.
Την σιγουριά ότι κάθε άνθρωπος εκεί έχει τον χώρο του, τον χρόνο του και τη φροντίδα του. Ένα πλαίσιο που λειτουργεί με σεβασμό, συνέπεια και ουσιαστική αγάπη, όχι μόνο για τους ωφελουμένους αλλά και για τις οικογένειές τους.
Και πίσω από ένα τόσο μεγάλο έργο υπάρχουν πάντα άνθρωποι που κάποτε τόλμησαν να το οραματιστούν.
Θέλω να σταθώ Πρόεδρο της Τ.Ε Lamprini Kolovou-Lechouriti . Σε έναν άνθρωπο που έχει δώσει έναν μεγάλο και μακρύ αγώνα γι’ αυτόν τον χώρο και που παρά το μέγεθος όσων έχουν επιτευχθεί, με κέρδισε με την απλότητα , το χαμηλό της προφίλ και το εγκάρδιο καλωσόρισμά της.
Γιατί τίποτε μεγάλο δεν χτίζεται τυχαία. Χρειάζεται όραμα, επιμονή και ανθρώπους που πιστεύουν βαθιά σε αυτό που υπηρετούν. Χρειάζεται όμως και κάτι ακόμη: ομάδα.
Κανένα όραμα δεν μπορεί να γίνει πραγματικότητα χωρίς ανθρώπους που θα το μοιραστούν, θα το στηρίξουν και θα δουλέψουν καθημερινά γι’ αυτό.
Και αυτό ακριβώς ένιωσα στην ΕΛΕΠΑΠ: μια ολόκληρη ομάδα που λειτουργεί με κοινό προσανατολισμό, γνώση, φροντίδα και πάνω απ’ όλα, σεβασμό προς τον άνθρωπο και την αναπηρία.
Γι’ αυτό η ασφάλεια που αισθάνθηκα εκεί δεν ήταν κάτι που μπορούσα να εντοπίσω σε έναν μόνο άνθρωπο. Ήταν παντού. Στον τρόπο που μιλούν, που πλησιάζουν, που φροντίζουν, που συνεργάζονται.
Και μέσα σε αυτόν τον κόσμο ξεκινήσαμε κάτι που πιστεύω πως θα είναι πραγματικά ξεχωριστό.
Μια πρωτότυπη θεατρική ιστορία, της οποίας οι ήρωες δεν γεννήθηκαν στο γραφείο ενός συγγραφέα.
Στην πρώτη μας συνάντηση ζήτησα από τους ίδιους τους ωφελουμένους και από το προσωπικό να μου περιγράψουν τους ήρωες που φαντάζονται: ποιοι είναι, πως λέγονται ,πώς μοιάζουν, τι χαρακτήρα έχουν, τι αγαπούν, τι φοβούνται, τι ονειρεύονται;
Και τώρα αυτοί οι ήρωες περνούν στα δικά μου χέρια για να αποκτήσουν φωνή, σχέσεις, περιπέτειες και μια κοινή ιστορία.
Έτσι, αυτό που δημιουργούμε δεν θα είναι απλώς μια θεατρική παράσταση για την ΕΛΕΠΑΠ.
Θα είναι μια ιστορία που γεννήθηκε μέσα από την ψυχή της ΕΛΕΠΑΠ .
Και κάπου μέσα στην πρώτη μας κουβέντα αποφασίσαμε όλοι μαζί και κάτι ακόμη: ποιο θέλουμε να είναι το μηνυμα αυτής της ιστορίας.
Μια από τις ηρωίδες του έργου θα έρθει κάποια στιγμή να μας θυμίσει κάτι πολύ απλό, που ίσως ο κόσμος μας το έχει κάνει πολύ περίπλοκο:
Δεν υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι άνθρωποι.
Υπάρχουν άνθρωποι ίσοι.
Και ο καθένας μας έχει τη δική του θέση σε αυτόν τον κόσμο.
Μια θέση που μας ανήκει επειδή υπάρχουμε.
Αυτό θα είναι και το βαθύτερο νόημα του έργου:Να μιλήσει για έναν κόσμο αρκετά μεγάλο ώστε να μας χωράει όλους.
Έφυγα από την πρώτη μας συνάντηση με εικόνες, πρόσωπα, λέξεις και συναισθήματα να γυρίζουν ήδη μέσα στο μυαλό μου.
Στην επόμενη συνάντησή μας, οι ήρωες θα έχουν αρχίσει να ζουν πάνω στο χαρτί.
Και πραγματικά ανυπομονώ να επιστρέψω.
Γιατί τελικά οι διαφορετικοί κόσμοι δεν είναι εκείνοι που μας χωρίζουν.
Είναι εκείνοι που βάζουν χρώμα στον δικό μας, είναι το χρώμα της ζωής!!!”
