Ο Βασίλης Μπαλάσκας από το Αγρίνιο έγινε γνωστός πανελλαδικά τα προηγούμενα χρόνια μέσα από τις δημόσιες αναρτήσεις του για την καθημερινότητα των μικρομεσαίων επαγγελματιών, την εστίαση, την οικονομική κρίση και αργότερα την περίοδο της πανδημίας. Κείμενά του είχαν γίνει viral στα social media και είχαν αναπαραχθεί από δεκάδες ενημερωτικές ιστοσελίδες και τηλεοπτικές εκπομπές.
Παρότι το καφενείο που διατηρούσε στο Αγρίνιο έχει πλέον κλείσει, ο ίδιος δεν σταμάτησε ποτέ να παρεμβαίνει δημόσια μέσα από προσωπικές αναρτήσεις και κείμενα με έντονο κοινωνικό και πολιτικό προβληματισμό.
Στο νέο του κείμενο, που απευθύνεται ξανά προς το «Κύριε Κράτος», καταγράφει σκέψεις και παράπονα για την οικονομία, την ακρίβεια, τις μικρές επιχειρήσεις, την πολιτική ζωή και την καθημερινότητα των πολιτών.
“ΚΥΡΙΕ ΚΡΑΤΟΣ…
Να ’μαστε πάλι εδώ…
Ναι, εγώ, ο Βασίλειος Ταξιάρχη Μπαλάσκας.
Ξέρω ότι δεν μου απαντάτε, αλλά μήπως να γινόταν λίγος διάλογος;
Εσείς σαν κράτος κι εγώ σαν ένας απλός Έλληνας πολίτης.
Άνοιξα το καφενείο μου στο Αγρίνιο το 1987.
Η φορολογία τότε ήταν 3% και 6% και θα έπαιρνα σύνταξη στα 35 εργάσιμα χρόνια.
Μετά ήρθαν φορολογίες 8%, 18% και 36%.
Ύστερα 12% και 18%, μαζί με 5% στο ακαθάριστο εισόδημα υπέρ του δήμου, παρότι ο Δήμος Αγρινίου ούτε ήταν ούτε είναι τουριστική περιοχή.
Η συνταξιοδότηση πήγε στα 37 εργάσιμα χρόνια και μετά τα 60 έτη ηλικίας.
Μετά ήρθαν 13% και 23% φορολογία, κλείσιμο βιβλίων, συνάφειες, προκαταβολές φόρου, εισφορές αλληλεγγύης, επιμελητήρια, ΤΕΒΕ – αργότερα ΕΦΚΑ – πληρωμές ανά δίμηνο σε τράπεζες ή ΕΛΤΑ με προμήθειες.
Κι όμως, το ΤΕΒΕ ήταν ταμείο, αλλά οι υπάλληλοί του δημόσιοι υπάλληλοι.
Αργότερα και μέχρι σήμερα, 24% ΦΠΑ, 29% φορολογία, προκαταβολές φόρου και συνεχείς επιβαρύνσεις.
Σύνταξη στα 40 εργάσιμα χρόνια και στα 62 ή στα 67, ενώ ακούγονται ακόμα και τα 70.
Όλα αυτά τα χρόνια οι τράπεζες έδιναν δάνεια απλόχερα, χωρίς ουσιαστικούς ελέγχους.
Και οι ίδιες οι τράπεζες λειτουργούσαν χωρίς σοβαρό έλεγχο από εσάς, κύριε κράτος.
Μετά το 1989, με τη σύμπραξη ΝΔ, ΚΚΕ και Συνασπισμού, ήρθε η αρχή των ιδιωτικοποιήσεων, το ξεπούλημα δημόσιου πλούτου, η διάλυση της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, η εγκατάλειψη της υπαίθρου, οι επιδοτήσεις για να μη δουλεύουν οι αγρότες.
Ήρθε η διάλυση ή το ξεπούλημα του ΟΤΕ, της Ολυμπιακής, της ΜΟΜΑ, των ναυπηγείων, των λιμανιών, της παιδείας, της υγείας και πολλών άλλων.
Με κακή διαχείριση ευρωπαϊκών κονδυλίων, με τεράστιο κόστος Ολυμπιακών Αγώνων και χωρίς αξιοποίηση των εγκαταστάσεων, με χρηματιστήρια, σπατάλες και συγκέντρωση πλούτου σε λίγους, φτάσαμε στην κρίση.
Και ποτέ, μα ποτέ, δεν ελέγχθηκε κανείς.
Αυτοκριτική; Από κανέναν.
Έλεγχος για το πώς φτάσαμε ως εδώ; Από κανέναν.
Γιατί, κύριε κράτος;
Μπήκαμε στο ΔΝΤ γιατί δεν μας δάνειζε κανείς και η χώρα κινδύνευε να χρεοκοπήσει.
Κι αντί να ενωθούμε όλοι για τη σωτηρία της χώρας, κοιτούσαμε το «εγώ», την καρέκλα και την εξουσία.
Και μετά ήρθαν μνημόνια, ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών, capital controls, μειώσεις μισθών και συντάξεων, λουκέτα σε επιχειρήσεις, ανεργία, πλειστηριασμοί.
Μεγάλα πολυκαταστήματα με φοροαπαλλαγές και χρηματοδοτήσεις, ενώ οι μικρομεσαίοι έκλειναν.
Ο πλούτος της Ελλάδας έφευγε στο εξωτερικό και οι πολίτες πλήρωναν όλο και περισσότερα.
Και νέοι μετανάστες σε όλη τη χώρα, χωρίς – όπως πιστεύουν πολλοί πολίτες – ισορροπία ανάμεσα σε δικαιώματα και υποχρεώσεις.
Τι λέτε, τι κάνατε και τι θα κάνετε για όλα αυτά, κύριε κράτος;
Η εξωτερική πολιτική μοιάζει με χάος.
Η διπλωματία απούσα.
Αξίες, θεσμοί, ιδεολογίες και συνειδήσεις απαξιώθηκαν.
Η δικαιοσύνη, για πολλούς πολίτες, μοιάζει να μην λειτουργεί όπως θα έπρεπε.
Χρήμα σε ΜΜΕ, σε φίλους, σε συγγενείς, σε μεγάλους οικονομικούς παράγοντες.
Η αστυνομία, κατά την άποψη πολλών, λειτουργεί κυρίως για την προστασία των ισχυρών και την επιβολή φόβου στον απλό κόσμο.
Η Εκκλησία έκλεισε στην πανδημία και σήμερα πολλοί τη βλέπουν απομακρυσμένη από τον κόσμο.
Οι μικροεπιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη.
Και εμάς, τον απλό λαό, μας κλείσατε στα σπίτια με φόβο και πανικό στο όνομα της πανδημίας.
Και δυστυχώς, πολλοί πιστεύουν ότι από εκεί ξεκίνησε μεγαλύτερη αποξένωση, αύξηση βίας, ψυχολογικών προβλημάτων και διάλυση σχέσεων.
Αφού θέλετε το καλό μας, γιατί μας φτάσατε ως εδώ;
Πολλοί κυβερνώντες και πρόσωπα των ΜΜΕ προκαλούν ζημιά στη χώρα χωρίς συνέπειες.
Σκάνδαλα, χρήματα, καταθέσεις στο εξωτερικό, ενώ ο κόσμος παλεύει να επιβιώσει.
Και σήμερα η ακρίβεια έχει φτάσει στα όρια.
Τα έξοδα νοικοκυριών και επιχειρήσεων αυξάνονται συνεχώς.
Η αγοραστική δύναμη σχεδόν μηδενική.
Η ανεργία παραμένει, η ανασφάλεια μεγαλώνει και όμως ακούμε συνεχώς ότι «όλα πάνε καλά».
Βοήθεια ουσιαστική δεν υπάρχει και τα περισσότερα χρήματα καταλήγουν πάλι στους λίγους.
Οι μικρές επιχειρήσεις πήραν ελάχιστη στήριξη.
Οι εργαζόμενοι στην υγεία άκουσαν πολλά «μπράβο», αλλά λίγα άλλαξαν.
Οι τράπεζες κέρδισαν, χωρίς όμως να στηρίξουν πραγματικά την κοινωνία.
Τα μικρά μαγαζιά της εστίασης και του εμπορίου κλείνουν γιατί δεν αντέχουν άλλο.
Τι κάνετε για όλα αυτά, κύριε κράτος;
Δυστυχώς, μας τελειώσατε.
Και το χειρότερο είναι ότι πολλοί αισθάνονται πως τους κοροϊδεύετε κιόλας.
Περιμένω απαντήσεις, αλλά περισσότερο περιμένω έργα και λύσεις.
Όχι άλλη κοροϊδία.
Όχι άλλη υποκρισία.
Γιατί αυξήσεις παντού ενώ ο λαός υποφέρει;
Γιατί τόσα χρήματα σε εξοπλιστικά;
Γιατί οι κυβερνώντες, οι τράπεζες και το μεγάλο κεφάλαιο γίνονται πλουσιότεροι ενώ ο λαός παλεύει με επιδόματα για να επιβιώσει;
Γιατί δεν τιμωρείται κανείς για σκάνδαλα, κατασπατάληση κονδυλίων και κατάχρηση εξουσίας;
ΚΥΡΙΕ ΚΡΑΤΟΣ… Υπάρχει κράτος;”
