Ο οδικός άξονας Αγρίνιο – Καρπενήσι, ένα έργο που επί δεκαετίες θεωρείται κομβικό για τη σύνδεση της Δυτικής Ελλάδας με τη Στερεά Ελλάδα, παραμένει σε εκκρεμότητα, καθώς δεν υπάρχουν ολοκληρωμένες μελέτες για το μεγαλύτερο μέρος του. Την ίδια ώρα, οι φορείς της περιοχής συνεχίζουν τις πιέσεις, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες εξετάζεται η ένταξη των μελετών στον κυβερνητικό σχεδιασμό.
Βασικό πρόβλημα η απουσία μελετών
Η εικόνα που προκύπτει είναι σαφής: ο δρόμος δεν προχωρά διότι δεν υπάρχει ώριμη μελετητική βάση.
Όπως επισημαίνει ο πρόεδρος του Συντονιστικού για τον άξονα, Λίνος Υφαντής, μελέτες υπάρχουν μόνο για περιορισμένο τμήμα του έργου: «Για τα πρώτα 28 χιλιόμετρα φαίνεται ότι υπάρχουν μελέτες, όμως αυτές σέρνονται για πολλά χρόνια. Από εκεί και πέρα δεν υπάρχει τίποτα».
Ο ίδιος τονίζει ότι πέρα από το μικρό τμήμα του δρόμου που έχει υλοποιηθεί, δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι το έργο αποτελεί προτεραιότητα: «Δεν έχουμε καμία ένδειξη προτεραιοποίησης του έργου».
ΤΕΕ: «Καθαρά θέμα πολιτικής βούλησης»
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο πρόεδρος του ΤΕΕ Αιτωλοακαρνανίας, Παναγιώτης Κέκελος, ο οποίος υπογραμμίζει ότι το πρόβλημα του άξονα Αγρίνιο – Καρπενήσι δεν είναι τεχνικό αλλά πολιτικό: «Το έργο είναι καθαρά θέμα πολιτικής βούλησης. Αυτή τη στιγμή όχι μόνο δεν υπάρχει βούληση, δεν υπάρχει ούτε καν υποψία ότι κάποιος ασχολείται σοβαρά».
Όπως εξηγεί, δεν υπάρχουν ολοκληρωμένες μελέτες για το σύνολο του έργου, ενώ ακόμη και οι υφιστάμενες είναι αποσπασματικές και παρωχημένες: «Υπάρχει μόνο ένα πρώτο κομμάτι περίπου 14 χιλιομέτρων, από την περιοχή της Καμαρούλας, που έχει υλοποιηθεί εν μέρει. Από εκεί και πέρα δεν προχωράει τίποτα. Οι μελέτες που υπήρχαν είναι παλιές και χρειάζονται επικαιροποίηση, ενώ συνεχώς δίνονται παρατάσεις χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα».
Ο ίδιος ασκεί κριτική στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται το έργο διαχρονικά: «Πάλι γίνονται πασαλείμματα. Πάλι αντιμετωπίζονται τα προβλήματα μέχρι την επόμενη φορά, χωρίς συνολική λύση».
Ιδιαίτερη σημασία δίνει στο γεγονός ότι, κατά το παρελθόν, το ΤΕΕ είχε επιχειρήσει να επαναφέρει το ζήτημα στο προσκήνιο, παρουσιάζοντας πρόταση νέας χάραξης και συμβάλλοντας στη δημιουργία ενός πιο ισχυρού συντονιστικού φορέα, που κινητοποιήθηκε ενεργά.
Παράλληλα, φέρνει ως παράδειγμα άλλο οδικό έργο που προχώρησε, προκειμένου να αναδείξει τον ρόλο της πολιτικής απόφασης: «Υπάρχουν άλλα έργα, όπως η σύνδεση προς την πλευρά της Ναυπάκτου και ο άξονας που ενώνει τη Λαμία με το Αντίρριο, που προχωρούν, έστω και με τροποποιήσεις. Εκεί υπήρξε ενδιαφέρον και πολιτική βούληση. Μάλιστα, υπήρξε παρέμβαση ακόμη και από υπουργό που δεν ήταν άμεσα αρμόδιος, απλώς επειδή ήθελε να προχωρήσει το έργο».
Καταλήγοντας, ο κ. Κέκελος επαναλαμβάνει ότι χωρίς πολιτική απόφαση, το έργο δεν μπορεί να προχωρήσει: «Αν δεν υπάρξει πολιτική βούληση, δεν θα προχωρήσει ποτέ τίποτα».
Οι φορείς: «Διαχρονική αδιαφορία και ανάγκη κοινής πίεσης»
Από την πλευρά των φορέων, ο π. Ευάγγελος Φεγγούλης, πρόεδρος του Πανευρυτανικού Συλλόγου Αιτωλοακαρνανίας και μέλος του Συντονιστικού, περιγράφει μια διαχρονική εγκατάλειψη του έργου.
Όπως επισημαίνει, από το 1995 έως σήμερα όλες οι κυβερνήσεις αδιαφόρησαν για ένα έργο που αποτελεί δέσμευση της χώρας έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έχει ενταχθεί στα διευρωπαϊκά δίκτυα, με τον άξονα Πλατυγιάλι – Αγρίνιο – Καρπενήσι – Λαμία να θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικός αναπτυξιακά.
Σύμφωνα με τον ίδιο, το έργο υποβαθμίστηκε σταδιακά από έναν άξονα διεθνούς σημασίας σε αποσπασματικές παρεμβάσεις βελτίωσης, χωρίς ποτέ να αποτελέσει ουσιαστική προτεραιότητα: «Φαίνεται πως η υλοποίηση αυτού του οδικού άξονα δεν είναι καν στις προτεραιότητες της κυβέρνησης, όπως δεν ήταν και των προηγούμενων».
Παράλληλα, αναφέρεται στις προσπάθειες που καταβάλλονται από το Συντονιστικό Όργανο, με επικεφαλής τον Λίνο Υφαντή, μέσα από συνεχείς παρεμβάσεις και δράσεις, χωρίς ωστόσο ουσιαστικό αποτέλεσμα μέχρι σήμερα.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβριο του 2025 στο Επιμελητήριο Αγρινίου, όπου τέθηκαν προτάσεις και αναδείχθηκε η ανάγκη κοινής δράσης, ενώ αποφασίστηκε η σύνταξη ψηφίσματος με στόχο την ενιαία πίεση προς την κυβέρνηση.
Στο πλαίσιο αυτό, έχει τεθεί και η πρόταση για πρόσληψη τεχνικού συμβούλου για το τμήμα 7ο–28ο χλμ, με στόχο την ολοκλήρωση των μελετών έως το 2026, καθώς και η ενίσχυση της διεκδίκησης μέσω της ενεργοποίησης βουλευτών και αυτοδιοικητικών.
Ο ίδιος υπογραμμίζει ότι το βασικό εμπόδιο παραμένει η έλλειψη πολιτικής βούλησης, επισημαίνοντας ότι, παρά την ολοκλήρωση ενός μικρού τμήματος έως την Καμαρούλα, δεν υπήρξε συνέχεια, ενώ ακόμη και μελέτες που είχαν εκπονηθεί δεν εντάχθηκαν ποτέ σε χρηματοδοτικό πρόγραμμα.
Κλείνοντας, τονίζει τη σημασία του έργου για την ανάπτυξη της περιοχής, σημειώνοντας ότι πρόκειται για έναν οδικό άξονα που μπορεί να συνδέσει το Ιόνιο με το Αιγαίο και να ενισχύσει την τουριστική, εμπορική και κοινωνική δραστηριότητα της Αιτωλοακαρνανίας και της Ευρυτανίας.
Η κυβερνητική πλευρά και ο σχεδιασμός
Σύμφωνα με πληροφορίες, στο πλαίσιο των τοπικών αναπτυξιακών σχεδίων που επεξεργάζεται η κυβέρνηση, υπό τον Θανάση Κοντογεώργη, φέρεται να εξετάζεται η ένταξη των μελετών για τον άξονα.
Κυβερνητικές πηγές επισημαίνουν ότι χωρίς μελέτες δεν μπορεί να προχωρήσει το έργο, ενώ εκτιμούν ότι η εκπόνησή τους αποτελεί το πρώτο αναγκαίο βήμα πριν από οποιαδήποτε χρηματοδότηση.
Ο ρόλος της Περιφέρειας
Από την πλευρά του, ο Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας Νεκτάριος Φαρμάκης ξεκαθαρίζει ότι η Περιφέρεια δεν έχει αρμοδιότητα για την κατασκευή του νέου άξονα. Όπως σημειώνει, μπορεί να ασκεί πίεση προς την κεντρική διοίκηση, ενώ με δικούς της πόρους περιορίζεται στη συντήρηση του υφιστάμενου οδικού δικτύου.
Το θέμα παραμένει ενεργό, με το Συντονιστικό να προγραμματίζει νέα εκδήλωση στις 17 Μαΐου στην Αθήνα, όπου θα κληθούν υπουργοί και φορείς, προκειμένου να τεθεί εκ νέου το ζήτημα σε κεντρικό επίπεδο.
Το βασικό συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι ο δρόμος Αγρίνιο – Καρπενήσι δεν προχωρά όχι λόγω τεχνικών δυσκολιών, αλλά επειδή δεν υπάρχουν ολοκληρωμένες μελέτες και σαφής πολιτική απόφαση για την υλοποίησή του.
Με τους φορείς να εντείνουν τις πιέσεις και την κυβέρνηση να εξετάζει την επόμενη κίνηση, το ζήτημα των μελετών αποτελεί πλέον το βασικό «κλειδί» για το μέλλον ενός έργου που παραμένει σε εκκρεμότητα εδώ και δεκαετίες.
