Αγρίνιο 1987, σε μια από τις αίθουσες του δημοτικού μας πάρκου. Λίγο πριν την έναρξη εορταστικής εκδήλωσης.
Όρθιοι: Θεόδωρος Μήτσου διοικητής της πυροσβεστικής υπηρεσίας Αγρινίου, Γιώργος Βλαχόπουλος, ιδρυτής και εκδότης της εφημερίδας «ΑΓΡΙΝΙΟ» (ο Γιώργος έφυγε πολύ νέος στα 42 του), Νικόλαος Κανής, εκδότης του «ΜΑΧΗΤΗ», Βάσω Σκοτίδα – Τζωρτζοπούλου, έμπορος. Καθήμενοι: Γρηγόρης Σταυρόπουλος, ιδρυτής και εκδότης της εφημερίδας «ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΗ», Δημήτριος Θανέλλας, διευθυντής της Αστυνομικής Διεύθυνσης Ακαρνανίας, Ανδρέας Κανής, ιδρυτής του «ΜΑΧΗΤΗ» και ένας γνωστός, αξιοπρεπής και αξιόλογος διδάσκαλος, του οποίου το όνομα μου διαφεύγει.
Επί τη ευκαιρία της δημοσιοποίησης της φωτογραφίας, θα σας διηγηθώ μία εύθυμη ιστορία με τον αείμνηστο και πολύ αγαπητό μου Γρηγόρη Σταυρόπουλο. Ο ιδρυτής και εκδότης της ημερήσιας εφημερίδας «Παναιτωλική» ήταν ένας άνθρωπος αληθινός, εκφραστικότατος, τίμιος. Είχε πηγαίο χιούμορ, ήταν ειλικρινής και ό,τι είχε να σου πει, το έλεγε μπροστά σου.
Με αγαπούσε και τον αγαπούσα. Πέρα από τη φιλική σχέση που είχε με τον πατέρα μου, εμείς είχαμε τη δική μας σχέση, παρ’ όλη τη διαφορά ηλικίας. Μου εκμυστηρεύθηκε μυστικά που έμειναν μόνο στους δυο μας.
Κάποτε, θα πηγαίναμε στο Πλατυγιάλι, όπου οι τότε κυβερνώντες μας είχαν καλέσει για συνέντευξη Τύπου. Θα πηγαίναμε με το δικό μου αυτοκίνητο, ένα παλιό Citroen. Ο Γρηγόρης Σταυρόπουλος, ο Γιώργος Αναστασόπουλος, εκδότης του «ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ» και ο Γιώργος Βλαχόπουλος, εκδότης της εφημερίδας «ΑΓΡΙΝΙΟ». Τους είπα να είναι έτοιμοι, διότι θα φεύγαμε νωρίς, τουλάχιστον μιάμιση ώρα πριν τη συνέντευξη.
Πράγματι, φύγαμε και ενώ ήμασταν λίγο πριν το Αιτωλικό, ο Γρηγόρης μου λέει ενώ οδηγούσα:
«Καλά κάνεις και φεύγεις πάντα νωρίς. Μπορεί κάτι να συμβεί, να σκάσει ένα λάστιχο π.χ. Έτσι έχεις ώρα μπροστά σου».
Δεν προλάβαμε να κάνουμε 100 μέτρα και το μπροστινό λάστιχο του συνοδηγού έσκασε… Γυρίζω τότε δίπλα μου, όπου καθόταν ο Γρηγόρης και τον κοιτάζω βλοσυρά όλος θυμό.
Εκείνος με ύφος μεταμελημένου μου λέει:
«Εντάξει, δεν πρόκειται να ξαναμιλήσω μέχρι να φτάσουμε».
Είμαι έτοιμος να γελάσω, αλλά για να τον πειράξω συγκρατούμαι και του λέω:
«Όχι μόνο μέχρι να φτάσουμε, αλλά και μέχρι να επιστρέψουμε».
Αμέσως εκείνος, με τη γνωστή του εκρηκτική έκφραση μου απαντά:
«Α όχι και μέχρι να γυρίσουμε! Δεν θα μουγγαθούμε κιόλας, επειδή έσκασε ένα λάστιχο».
Τα δυνατά γέλια μου συμπαρέσυραν τον ίδιο και τους υπόλοιπους, σε μια ατελείωτη τετράφωνη ξεκαρδιστική συγχορδία.
Νικόλαος Κανής
