Οι έχοντες κάποια ηλικία θα θυμούνται σίγουρα τους αγώνες πάλης και κάτς, οι οποίοι διεξάγονταν στο γήπεδο του Παναιτωλικού τους καλοκαιρινούς μήνες, τότε που διακόπτονταν το πρωτάθλημα. Για δέκα τουλάχιστον χρόνια (1970 – 1980), ίσως και λίγο παραπάνω, κάθε καλοκαίρι, στο ξερό τότε γήπεδο του Παναιτωλικού στήνονταν ένα υπερυψωμένο ρινγκ κοντά στην παλιά εξέδρα και γύρω-γύρω σε απόσταση ασφαλείας τοποθετούνταν καρέκλες για τους θεατές.
Κερκίδες και καρέκλες γέμιζαν από νωρίς από χιλιάδες συμπολίτες μας της ευρύτερης του Αγρινίου περιοχής.
Δεκάδες κορυφαία ονόματα του ιδιαίτερου αυτού αθλήματος φιλοξενήθηκαν στην πόλη μας και πήραν μέρος στους αγώνες. Κώστας Παπαλαζάρου, ένας σοβαρός Έλληνας παλαιστής με φοβερή δύναμη και γυμνασμένο σώμα.
Γιώργος Τρομάρας, ο θρυλικός μασίστας αγαπημένος σε όλους, που λύγιζε σίδερα και τραβούσε οχήματα με τα δόντια του. Σπύρος Κωστογλάκης, ένας κορυφαίος παλαιστής με διεθνή καριέρα. Απόστολος Σουγκλάκος κυρίαρχος των ρινγκ.
Τις δεκαετίες ’80 – ‘90 και άλλοι όπως ο Δημήτρης Δαλαμάρας, ο Χάρης Καρδάρης, ο Γιώργος Κουλιόβας ο οποίος αγωνίζονταν σχεδόν πάντα με μάσκα, εξ ου και «ο μασκοφόρος».
Πολλές φορές οι διοργανωτές προκειμένου να ερεθίσουν το ενδιαφέρον του κόσμου, έφερναν και ξένους παλαιστές με παραποιημένα τρομακτικά ονόματα όπως ο Ατίλιο Ντάουν, «το τέρας», ένας υπερεύσωμος παλαιστής από τη Μαλαισία (έτσι έλεγαν), ο «Τίγρης» που φορούσε μάσκα άγριου ζώου και αποκαλούταν ο «λυσσασμένος» και ο Νικόλα Σάγια από την Συρία, ο καλός της παρέας, αφού ήταν κοντός και πολύ αδύνατος για παλαιστής.
Τα ένσταντανε
Μοναδικοί και αξέχαστοι έχουν μείνει οι αγώνες μεταξύ του Ατίλιο Ντάουν και του Νικόλα Σάγια. Εμείς ήμασταν καταφανώς με τον αδύναμο τον Σάγια και αυτό το γνώριζε ο Ατίλιο, ο οποίος ύψωνε απειλητικά τις γροθιές του εναντίον ημών των θεατών, κραδαίνοντάς τες, ουρλιάζοντας παράλληλα δίκην άγριο ζώο, εκτοξεύοντας με ακραία αγριάδα λέξεις και φράσεις σε μια ακατανόητη γλώσσα…
Συνήθως ήταν ο τελευταίος αγώνας μεταξύ των δύο προαναφερθέντων και οι διοργανωτές τοποθετούσαν πάνω στο ρινγκ ένα μεγάλο κλουβί μέσα στο οποίο θα πάλευαν οι δυο τους. Ο εκφωνητής μας πληροφορούσε δυνατά από το μεγάφωνο: «Αγαπητοί θεατές, απ’ αυτό το κλουβί στο τέλος του αγώνα μόνο ένας θα βγει ζωντανός. Ο αγώνας είναι ζωής ή θανάτου».
Ανατριχιάζαμε τότε.
Επίσης, ο ίδιος εκφωνητής μας προειδοποιούσε: «Μη βρίζετε τον Ατίλιο Ντάουν. Ξέρει ελληνικά. Είναι ικανός να ανέβει στις εξέδρες… Και τότε…»
Και τότε ήταν που όλοι μας – μα όλοι – σηκωνόμασταν όρθιοι, βυθισμένοι στους άγριους ωκεανούς του θυμού και του εκνευρισμού και φωνάζαμε στον Ατίλιο στεντορίως απειλές και εκφράσεις, οι οποίες (φευ είναι αλήθεια) δεν προήγαγαν καθόλου τον τοπικό μας πολιτισμό.
Τις περισσότερες φορές έχανε ο Σάγια. Ο δικός μας. Τον έβαζε κάτω ο Ατίλιο, τον έσφιγγε – δήθεν – στον λαιμό, ο Σάγια πνιγόταν (λέμε τώρα), εμείς ουρλιάζαμε «άστον ρε αλήτη» κι ο διαιτητής ρωτούσε: «Απαντόν Σάγια;»
Σαράντα πέντε χρόνια τώρα ψάχνω να βρω τι σήμερα το «απαντόν». Βέβαια, διορατικώ τω τρόπω… γνωρίζαμε ότι σήμαινε κάτι σαν «παραδίνεσαι;» ή «αποδέχεσαι την ήττα σου»;. Όμως κάποιος κακόβουλος… έλεγε ότι δεν υπάρχει λέξη «απαντόν» στα συριακά, απλώς λιμάρανε και προσαρμόσανε το ελληνικό «απαντώ» να προσομοιάζει με μία ιδιαίτερη… αραβοσυριακή διάλεκτο…
Το καλό ήταν ότι ο εκφωνητής διαψεύδονταν παταγωδώς. Δεν έβγαινε μόνο ένας από το κλουβί (εν προκειμένω ο Ατίλλιο), αλλά και ο Νικόλα… Δαρμένος μεν, αλλά όρθιος και όχι αναίσθητος σε φορείο και (ο μη γένοιτο) προς τον δρόμο της σιωπής…
Ανάλογες ήταν και οι αναμετρήσεις μεταξύ Παπαλαζάρου και «λυσσασμένου τίγρη», αλλά ο σωματώδης Έλληνας δεν ήταν από τους εύκολους. Και γι’ αυτό ήταν συνήθως ο νικητής, δέρνοντας ανηλεώς (έστω σημειολογικά) τον τίγρη μεταβάλλοντάς τον σε υπάκουη κατοικίδια γάτα.
Κάποιοι, λίγα χρόνια αργότερα υποστήριζαν ότι οι περισσότεροι παλαιστές Έλληνες και ξένοι ήταν φίλοι μεταξύ τους και ότι οι αγώνες ήταν περισσότερο εικονικοί και λιγότερο αυθεντικοί. Μια άποψη που ποτέ δεν θα μάθουμε αν ήταν κοντά ή μακριά από την αλήθεια.
Φθάνοντας το τέλος, θα σας μεταφέρω μία καταπληκτική ιστορία, την οποία μου διηγήθηκε ο συνεργάτης του «Μαχητή» και προσωπικός μου φίλος, ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του Παναιτωλικού μας (εκ των κορυφαίων) Βασίλης Σταρακάς:
«Ήταν το καλοκαίρι του 1975 ή του 1976. Ήταν Παρασκευή, θυμάμαι, και οι παλαιστές είχαν έρθει από νωρίς στο Αγρίνιο.
Το μεσημέρι βγήκαν όλοι βόλτα στην πόλη μας, όπως έκαναν πάντα, με κοντά και στενά μπλουζάκια για να διαφημίζουν το γυμνασμένο σώμα τους. Όλο το Αγρίνιο ήταν στην πλατεία και στο ευρύτερο κέντρο. Τους ακολουθούσαμε και τους θαυμάζαμε.
Ο αγώνας που αναμένονταν με μεγάλο ενδιαφέρον και αγωνία ήταν μεταξύ του Έλληνα πρωτοπαλαιστή Ανδρέα Λαμπράκη, και του Τούρκου πρωταθλητή Κασίμ Ασλάν. Κατανοητοί οι λόγοι. Όμως, οι δύο παλαιστές δεν βρίσκονταν στην παρέα των περιπατητών.
Κάποια στιγμή ακούστηκε ένας μεγάλος θόρυβος στην πάνω πλατεία, όπως λέγαμε τότε την πλατεία Ειρήνης. Είχαν τρακάρει δύο αυτοκίνητα. Ένα οδηγούσε ο Ανδρέας Λαμπράκης και το άλλο ο Κασίμ Ασλάν.
Οι δύο παλαιστές πετάχτηκαν έξω και άρχισαν να βρίζονται. Γρήγορα ήρθαν στα χέρια, ανταλλάσσοντας γροθιές. Έπεσαν και οι δύο κάτω και άρχισαν να κυλούνται, χτυπώντας ο ένας στον άλλον.
Τότε, επιτέλους, επενέβησαν κάποιοι παριστάμενοι, τους χώρισαν και τους συγκράτησαν. Τότε οι δύο άρχισαν να αλληλοεκτοξεύουν απειλές: «Θα τα πούμε απόψε μέσα στο ρινγκ, εκεί θα σε τελειώσω».
«Βρες κάποια δικαιολογία να μην έρθεις, γιατί θα είναι η τελευταία σου βραδιά». Και πολλά άλλα ακατάλληλα… Όμως, όπως αργότερα ελέγχθη, όλα ήταν θεατρικά στημένα για να ερεθίσουν το ενδιαφέρον του κόσμου. Και πράγματι, εκείνη τη βραδιά η παλιά εξέδρα είχε γεμίσει ασφυκτικά τουλάχιστον μια ώρα πριν την έναρξη, όπως και οι θέσεις μέσα στον αγωνιστικό χώρο.
Τελικά ο αγώνας έληξε ισόπαλος, χωρίς νικητή.
Τις επόμενες ημέρες ήταν το μοναδικό θέμα συζήτησης. Και όπως αποκάλυψαν αυτοί που συγκράτησαν τους δύο παλαιστές στο τρακάρισμα, τους είχαν δει μια ώρα πριν να τρώνε μαζί, αφού στην πραγματικότητα ήταν καλοί φίλοι».
Το σίγουρο είναι ότι η εποχή αυτή πέρασε χωρίς ελπίδα επιστροφής και χάραξε με τον δικό της τρόπο έναν διαφορετικό δρόμο στο ευρύτερο αθλητικό γίγνεσθαι της χώρας μας.
Οι περισσότεροι εξ αυτών έφυγαν για την αιωνιότητα. Ο Θεός να τους αναπαύσει.
