Ένα νέο παλικάρι έφυγε με οδυνηρό τρόπο από κοντά μας, υπηρετώντας ως το τέλος με πρόσθετη ευθύνη το χρέος του προς την υπηρεσία του και την πατρίδα. Ο Κωνσταντίνος Λαιμοδέτης από το Αγρίνιο έχασε τη ζωή του την ώρα του καθήκοντος στο Γύθειο της Λακωνίας, όταν πάλεψε με την φωτιά, μα δεν τα κατάφερε.
Ήταν 27 χρόνων. Υποδιοικητής της Π.Υ. Γυθείου. Μοναχοπαίδι…
Προχθές το Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου, τελέστηκε το 40νθήμερο μνημόσυνό του, στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης Αγρινίου, προεξάρχοντος του Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνού και πολλών ιερέων. Οι γονείς του, οι συγγενείς του, οι φίλοι του, προσευχήθηκαν για την ανάπαυση της ψυχής του. Θλιμμένοι, συγκλονισμένοι.
«Ο Κύριος να τον αναπαύσει». Πόσες φορές έχουμε ακούσει τούτη την ευχή για τους μεταστάντες συνανθρώπους μας… Μα τούτη τη φορά δεν ήταν απλώς ένας ευχητικός λόγος, μια θετική προσδοκία, μα ένας πόθος, μια θερμή ικεσία προς τον Ύψιστο, μια σιωπηλή κραυγή της ψυχής μας. Γιατί ο Κωνσταντίνος, ο «Ντιν» για τους φίλους του, ήταν ξεχωριστός. Μοναδικός. Ένας ιδιαίτερος άνθρωπος με αγάπη, συγχώρεση, υπομονή κι ένα πηγαίο χαμόγελο που κέρδιζε αμέσως την συμπάθεια όλων.
«Το καλύτερο παιδί», «σπάνιος χαρακτήρας», «τι αγάπη είχε για όλους, τι ηρεμία είχε μέσα του». Αυτά κι άλλα πολλά και σημαντικά άκουσα από τους φίλους του και ανθρώπους που τον γνώριζαν καλά. Δεν τον ήξερα, μα τον «γνώρισα» από την κόρη μου την Κλαίρη, τον Θανάση, τον Σωκράτη και τους άλλους φίλους του, που τους αγάπησε και τον αγάπησαν. Που είναι ακόμα συγκλονισμένοι, με τα μάτια υγρά, και θα είναι για πολύ καιρό…
Δεν είμαι ο κατάλληλος για να απευθύνω στους γονείς του λόγο παρηγοριάς, να τους ευχηθώ «κουράγιο», «υπομονή να το αντέξουν», κι άλλα τέτοια λόγια κενά συναισθημάτων και ουσίας. Κατ’ επίφασιν στεναχώρια για να κρατηθούν οι τύποι. Νομίζω κανένας δεν είναι. Το πόσο έχει συντριβεί και πόσο υποφέρει η ψυχή της Αθηνάς, του Λευτέρη, των γιαγιάδων, το ξέρουν μόνο αυτοί. Εμείς οι «περιλειπόμενοι» βιώνουμε ένα ελάχιστο μόνο μέρος της θλίψης και δεν μπορούμε όχι να νοιώσουμε, αλλά ούτε να καταλάβουμε την απεραντότητα και την ισχύ ενός τέτοιου πόνου. Ο σεβασμός μας προς το μαρτύριό τους είναι η πλέον αρμόζουσα και πρέπουσα συμπεριφορά μας.
Η σιωπή μας και η προσευχή μας προς τον Κύριο να τους δώσει την δύναμη να αντέξουν, είναι ό,τι καλύτερο μπορούμε.
Ο Θεός να αναπαύσει την καλή ψυχή σου Κωνσταντίνε. Να σου χαρίσει τον ολόλαμπρο Παράδεισό Του, στη γαλήνη, στην ουράνια χαρά, στην ειρήνη, όπως γαλήνιος και ειρηνικός ήσουν κι εσύ σ’ όλη τη σύντομη ζωή σου.
Νικόλαος Α. Κανής
