Πολίτες του Αγρινίου, οι οποίοι επιθυμούν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους, με έγγραφο στο οποίο επέστειλαν στην εφημερίδα μας (χωρίς όνομα διεύθυνση, ή τουλάχιστον τηλέφωνό τους) διαμαρτύρονται με έντονο ύφος και αυστηρές εκφράσεις για κάποιο ζήτημα, σε πεζόδρομο του ευρύτερου κέντρου της πόλης μας.
Στον επίλογο της επιστολής τους οι συντάκτες της, μεταξύ άλλων τονίζουν: «Λόγω της μεγάλης οικονομικής και τοπικής επιρροής των υπαιτίων και του άμεσου κινδύνου προσωπικής και επαγγελματικής μας στοχοποίησης η παρούσα καταγγελία υποβάλλεται υπό καθεστώς απόλυτης ανωνυμίας…».
Οι συμπολίτες μας, λοιπόν, καταγγέλλουν ανώνυμα, και ζητούν από τους εκπροσώπους των τοπικών Μ.Μ.Ε. να δημοσιεύσουμε επώνυμα την υβριστική καταγγελία τους, αδιαφορώντας για τις προς ημάς επιπτώσεις. Δηλαδή εμείς δεν ζούμε μέσα στην κοινωνία; Δεν κρινόμαστε καθημερινά για τα γραφόμενα μας και για τον τρόπο γραφής μας;
Μάλιστα εντός των εγγράφων κάπου αναφέρεται ότι μας παρέχεται προθεσμία 48 ωρών, διαφορετικά θα προσφύγουν στα Αθηναϊκά Μ.Μ.Ε. (!!!). (Τα οποία βέβαια και θα αδιαφορήσουν παντελώς και μάλιστα για ανυπόγραφες ή ανώνυμες καταγγελίες).
Γεννώνται όμως κάποια ερωτήματα και μάλιστα μετά την επισήμανση – προειδοποίηση του ανώνυμου συντάκτη:
«Αν όμως ο τοπικός τύπος επιλέξει να κλείσει τα μάτια μπροστά σε μια τέτοια κατάφωρη αδικία, τότε προφανώς κακώς απευθυνθήκαμε σε εσάς και η μόνη μας επιλογή είναι η άμεση προσφυγή στα κεντρικά μέσα της Αθήνας», μέσω της οποίας αιωρείται πάνω από τις κεφαλές μας ή Δαμόκλειος σπάθη της πλήρους απαξίωσής μας… η οποία συνίσταται στο: «ή δημοσιεύετε το κείμενο και το λιβελογράφημα και τι απειλές μου ή είστε κι εσείς οι ίδιοι». Συνάδει αυτός ο τρόπος (έμμεσης αλλά ορατής απειλής) σε κοινωνία εντιμότητας, ισοπολιτείας, δικαιοσύνης; Και εκ ποίων τεκμηρίων συνάγεται ότι οι διαμαρτυρόμενοι έχουν δίκιο;
Αν οι ανώνυμοι συμπολίτες μας (ή συμπολίτης μας) πιστεύουν ότι αδικούνται, ας ακολουθήσουν την νομική οδό και όχι την οδό των απρεπών απειλών και του υφέρποντος ηθικού εκβιασμού κατά των εκπροσώπων των Μ.Μ.Ε. Εμείς δεν είμαστε εισαγγελείς, ούτε δικαστές. Και επειδή τα γραφόμενα στην επιστολή αγγίζουν τα όρια της νομικής επιληψιμότητας, όταν, και αν, μας καλέσουν να απολογηθούμε έναντι της Δικαιοσύνης οι ανώνυμοι και άγνωστοι συντάκτες της επιστολής θα παραμένουν άγνωστοι, ανώνυμοι, κρυμμένοι. Θα είναι απολύτως προφυλαγμένοι από πάσης φύσεως νομικών κυρώσεων, τις οποίες – ενδεχομένως – να υποστούμε εμείς.
Λυπάμαι πραγματικά για αυτές τις συμπεριφορές συμπολιτών μας. Δεν είναι μόνο ότι κάποιοι θυμούνται ότι υπάρχει περιφερειακός Τύπος, μόνο όταν θίγονται τα συμφέροντά τους, αλλά και ότι σου ζητούν να θυσιαστείς κυριολεκτικά υπέρ αυτών, χωρίς καν να τους γνωρίζεις.
Υπό το κράτος, λοιπόν, αυτής της “δικαιοσύνης”, την οποία απαιτούν οι ανώνυμοι καταγγέλλοντες, μπορεί ο καθένας να απειλεί, να βρίζει, να προσβάλλει εκπροσώπους αρχών, δημόσια πρόσωπα, κάθε πολίτη καλυπτόμενος πίσω από την ανωνυμία, απαιτώντας παράλληλα από τον Τύπο να αναλάβει την υπόθεση να “την πάρει πάνω του”, και να επωμιστεί ευθύνες που δεν του ανήκουν.
Αυτή την κοινωνία θέλουμε να κτίσουμε;
ΝΙΚΟΛΑΟΣ Α. ΚΑΝΗΣ
